Autorka zwraca uwagę, że wszyscy doświadczyliśmy jakiegoś rodzaju zranień zarówno w okresie dzieciństwa, nastoletniości jak i później. Choć różnimy się pod względem ich liczby i głębokości są jednym z czynników kształtujących wzorce reagowania i budowania relacji, którymi posługujemy się aktualnie.

Sposób w jaki zwraca się do nas autorka oferuje empatyczne wsparcie w identyfikacji przeszłych trudnych doświadczeń oraz w budowaniu postawy łagodzącej ich negatywny wpływ na odczuwane emocje ♥️ , czy też pojawiające się myśli 💭 i zachowania.

Vienna zachęca nas do introspekcji (samodzielnego analizowania własnych myśli i emocji). Czytając regularnie zastanawiamy się nad swoją przeszłością i próbujemy zidentyfikować wzorce zachowania, które mogą wpływać na obecne relacje. Pomaga nam zrobić pierwszy krok w stronę potencjalnej zmiany. Książka spodoba się osobom, które lubią, gdy przekaz merytoryczny jest wzbogacony o anegdoty. Autorka próbuje wzmocnić nasze zasoby poprzez zbudowanie bezpośredniej, bezpiecznej “relacji” z osobą czytającą jak i po prostu zachęcając nas do przyjęcia konstruktywnej postawy wobec siebie i swoich trudności.

Książka przybliża różne rodzaje zranień od tych związanych z poczuciem własnej wartości, przynależności i braku zaufania po zranienia wynikające z zachowań otoczenia, które dawały nam poczucie braku ważności czy bezpieczeństwa. Celem autorki jest pomóc nam zrozumieć ich konsekwencje i sposoby radzenia sobie. Dzięki tej książce poznamy także rolę stawiania zdrowych granic, autentyczności i dobrej relacji z samą/samym sobą.

Artykuł Traumy dzieciństwa – Vienna Pharaon pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Kanadyjskie badaczki sprawdzały, czy nasz dobrostan jest związany również z kontaktami z ludźmi, z którymi nie łączą nas silne więzi.

Wyobraźcie sobie dzień, w którym idziecie do biura. Po drodze doświadczacie sympatycznej wymiany zdań z Panem z kiosku. W biurze komentujecie pogodę z koleżanką z innego działu. Z osobą ze swojego zespołu rozmawiacie chwilę o książce, którą teraz czytacie. To wszystko są właśnie takie relacje, którymi były zainteresowane badaczki. W jednym z badań wykazały, że studenci mieli wyższe poczucie szczęścia i przynależności w dni, w których obcowali z koleżankami i kolegami z grupy. W kolejnym badały był wpływ wszystkich interakcji jakie ludzie mieli w ciągu dnia. Okazało się, że byli najbardziej szczęśliwi w dni, w które mieli interakcje nie tylko ze swoimi bliskimi ale także z ludźmi, z którymi nie łączyły ich bliskie kontakty.
W trzecim badaniu badaczki wyszły poza populację akademicką i zbadały generalną populację. Wyniki wykazały, że w dni, gdy ludzie mieli więcej kontaktów z ludźmi, z którymi nie łączyły ich bliskie kontakty, pojawiało się u nich wyższe poczucie przynależności. Analizy wskazały również na to, że wpływ interakcji był najsilniejszy w dni, gdy ludzie generalnie mieli mniej interakcji międzyludzkich.

Pracujecie zdalnie? Czasem wybierzcie się do biura!😀

Źródła:
C. M. Perissinotto, I. Stijacic Cenzer and K. E. Covinsky, 'Loneliness in older persons: A predictor of functional decline and death’, Archives of Internal Medicine, vol. 172, no. 14, 2012, pp.

J. Holt-Lunstad, T. Smith and J. B. Layton (2010). 'Social relationships and mortality risk: A meta-analytic review’, PLOS Medicine, 7(7).

Sandstrom, G. M., Dunn, E. W. (2014). Social Interactions and Well-Being: The Surprising Power of Weak Ties. Personality and Social Psychology Bulletin, 40(7), 910–922.

Artykuł Pracujesz zdalnie? Wybierz się czasem do biura pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Artykuł Jak zmniejszyć zainteresowanie nastolatków używkami? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Autorką jest Gabriele Oettingen, jedna z moich ulubionych badaczek. Profesor Oettingen jest związana z New York University i University of Hamburg, a jej badania są skupione na tym jak sposób w jaki ludzie myślą o przyszłości wpływa na ich emocje, percepcję i zachowanie.

Prawdopodobnie wielu z nas słyszało, że fantazjowanie o sukcesie jest pomocne w jego osiągnięciu. Mogliśmy też spotkać się z nienaukowym, ezoterycznym przekazem mówiącym o prawie przyciągania sugerującym, że negatywne rzeczy, które nas spotykają są rezultatem tego, że sami je przyciągnęliśmy poprzez swoje myśli.

Autorka w przystępny sposób pokazuje nam jak w świetle wyników badań, potoczne myślenie często okazuje się nieużyteczne we wspieraniu nas w realizacji celów. Oettingen przytacza przykłady i kierunki zastosowań strategii opartych na dowodach w takich obszarach jak relacje z innymi, zdrowie oraz radzenie sobie w pracy.

Z książki dowiemy się jakim pułapkom możemy ulec sądząc, że pozytywne wyobrażenia wystarczą nam jako źródłem stale utrzymującej się motywacji oraz w czym może pomóc nam myślenie o porażce i przewidywanie zagrożeń.

Artykuł WOOP – Prof. Gabriele Oettingen pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Wyobraź sobie, że uczestniczysz w jakiejś sytuacji. Mózg próbuje ją zrozumieć, dlatego szybko i automatycznie produkuje osąd na temat kogoś, wyglądu, motywów czy zachowania tej osoby. Zazwyczaj dzieje się to przez pryzmat naszych przekonań, doświadczeń czy wiedzy o sobie i świecie.

Choć powyższe zdarza się każdemu, często nie zastanawiamy się nad tym czy i na ile nasze hipotezy na temat innych są trafne.

Jest jeszcze gorzej, gdy nietrafne sądy wpływają na nasz stosunek do innych. Gdy zostają wypowiedziane, mogą sprawiać ból.

Żeby lepiej radzić sobie w świecie i rzadziej opierać decyzje i zachowania na błędach w myśleniu, dobrze jest ćwiczyć przyjmowanie czyjejś perspektywy.

W praktyce następnym razem, gdy pomyślisz o kimś w negatywny sposób spróbuj wyjść poza swój punkt widzenia i pomyśl o nieznanym Ci kontekście, doświadczeniach tej osoby, okolicznościach, potrzebach, czy wartościach.

Pani z pierwszego komiksu choruje na obrzęk tłuszczowy¹, często mylony z otyłością. To choroba podskórnej tkanki tłuszczowej dotycząca kobiet. Jej głównym objawem jest kumulacja tkanki tłuszczowej na kończynach, której towarzyszy ból, łatwe powstawanie siniaków, uczucie ciężkości i wrażliwość na dotyk. W odróżnieniu od tkanki tłuszczowej typowej dla otyłości, lipedemiczna tkanka tłuszczowa nie podlega redukcji na skutek ograniczania kalorii czy zwiększania aktywności fizycznej.

Na drugim komiksie widzimy Panią, która wyszła z dzieckiem na plac zabaw, ubrana w sposób, który komuś może wydawać się odpowiedni tylko na dyskotekę. Obserwatorka wyciągneła wniosek, że mama dziecka jest uprzywilejowaną matką minimalnie zaangazowaną w wychowywanie dziecka. Nie wie jednak, że Pani zwykle jest przemęczona, wychowuje syna samodzielnie i dziś pierwszy raz od dawna miała okazję się wyspać, zrobić sobie makijaż (co sprawia jej przyjemność) oraz ubrać się w coś innego niż dres.

Uwzględnianie czyjejś perspektywy pomaga nam radzić sobie z wieloznacznością, reagować w bardziej wyważony sposób i okazywać więcej szacunku sobie i innym.

Artykuł Dlaczego warto przyjmować czyjąś perspektywę? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Osoby komunikujące się w ten sposób nie wyrażają swoich potrzeb wprost oraz unikają odpowiedzialności za swoje zachowanie. Takie zachowanie charakteryzuje skuteczne zaprzeczanie. Wtedy rozmówca może komunikować nieautentyczne, niefalsyfikowalne powody, z którymi nie sposób polemizować lub tym razem wprost zaatakować drugą osobę poprzez słowa „czepiasz się”; „nie wiem o co chodzi”; „jesteś przewrażliwiony”. To sprawia, że przyczyna pierwotnego zachowania pozostaje zamaskowana. W ten sposób bierna agresja potrafi tworzyć poczucie bezradności u odbiorcy. Z jednej strony brak reakcji prowadzi do przyzwolenia na przyszłość. Z drugiej, reakcja jeszcze bardziej zaostrza konflikt.

Przy jednorazowym akcie biernej agresji możemy nie być pewni, czy faktycznie mamy do czynienia z bierną agresją. Nabieramy jej, gdy ten sposób komunikacji nie jest jednorazowy i dostrzegamy powtarzalny wzorzec.

Repertuar zachowań bierno-agresywnych jest różnorodny. Może je charakteryzować celowa nieskuteczność np. ktoś udaje, że zgodnie z prośbą próbował w dziale IT uzyskać dla nas laptopa z dużym ekranem, w rzeczywistości tak nie było.

Może nim być spóźnianie się na wydarzenia, w których uczestnictwo budzi mieszane uczucia np. spotkanie z koleżanką z innego działu, za którą nie przepadamy.

Może to również być niedokańczanie lub sabotowanie zadań, które musimy wykonać np. myjąc naczynia wszystkich uczestników spotkania, zamiast dokładnie umyć płynem do naczyń kubek osoby, za którą nie przepadamy, jedynie płuczemy go wodą.

Bierna agresja może też mieć formę udawanego komplementu np. „całkiem dobry wykład, widać, że nie masz doświadczenia w naszej branży, ale długo się przygotowałaś”.

Inna możliwość to milczenie. Próbując uniknąć bezpośredniego konfliktu i milcząc, człowiek wywiera wpływ na drugą osobą, w efekcie często wyzwala lub umacnia istniejący konflikt i nie zwiększając szansy na długofalowe rozwiązanie trudności.

Inny przykład to myślenie życzeniowe. W tym przypadku ktoś mówi o potrzebie \ wątpliwości \ pomyśle jednak przerzuca ciężar odpowiedzialności na kogoś innego np. współpracownik podczas spotkania działu mówi: „Chciałbym, żeby ktoś mi w końcu pomógł, gdy organizuję kwartalne webinary”.

Ukryta zniewaga to kolejny przykład bierno-agresywnego zachowania. Tym razem człowiek zaczyna wypowiedź od słów, które mają zapewnić o jego pozytywnych intencjach, następnie mówi coś oceniającego, przekraczającego granice lub po prostu nieprzyjemnego np. „Sorry, że Ci to mówię, ale…”; „Nie chciałem Ci tego mówić jednak…”. Najbliższa agresji wersja takiego komunikatu to: „Nie spodoba Ci się to co powiem, jednak…”.

Inne przykłady to np. upieranie się, unikanie innych by w ten sposób wyrazić wobec nich niechęć lub złość, zaprzeczanie swoim emocjom pomimo ich doświadczania np. „nie jestem zły!” oraz zamykanie się w sobie zamiast reakcji na gotowość do rozmowy ze strony drugiej osoby.

Przyczyną takich zachowań może być wychowanie, środowisko oraz czynniki sytuacyjne. Przykładem jest miejsce pracy. Jeśli nie potrafimy w konstruktywny, oparty na szacunku sposób zadbać o swoje potrzeby, a jednocześnie ze względu na ewentualne konsekwencje obawiamy się wprost wyrazić agresję, możemy maskować ją poprzez opisane bierno-agresywne formy.

Jeżeli to my obserwujemy u siebie zachowania bierno-agresywne, możemy próbować rozwijać w sobie postawę asertywną:

1. Zwiększ swoją samoświadomość: staraj się zorientować, co dokładnie czujesz oraz z czego wynikają te emocje. Przyglądaj się temu, co w danej sytuacji wyzwala u Ciebie określone emocje oraz jak się następnie zachowujesz
2. Daj sobie czas: często na początku możliwe jest jedynie zauważenie wzorców zachowania, następnie stopniowe dokonywanie zmian.
3. Naucz się skuteczniej regulować swoje emocje oraz wyrażać je w sposób konstruktywny: pomocna będzie tutaj literatura dotycząca technik relaksacji, uważności, współczucia, asertywności oraz porozumienia bez przemocy.

Czasem jednak zorientowanie się, co sprawia, że trudno jest nam komunikować się w sposób bezpośredni oraz dokonanie zmiany, może być najskuteczniejsze podczas psychoterapii.

Jak sobie radzić, gdy ktoś jest wobec nas bierno-agresywny?

1. Rozpoznać bierną agresje
2. Uregulować własne emocje np. poprzez akceptację tego, że sytuacja jest dla nas niekomfortowa jednak to my decydujemy, czy zareagujemy impulsywnie czy też zachowamy się zgodnie z wyższym standardem
3. Nazwać czyjeś emocje w nieoceniający sposób jednak odnoszący się do zachowania.

Jak mógłby odpowiedzieć bohater pierwszego komiksu? Np. „Wydajesz się być niezadowolony z tego, że do Ciebie dzwonię”.

Kantor, M. (2002). Passive-Aggression: A Guide for the Therapist, the Patient and the Victim.
Kantor, M. (2017). Passive-Aggression: Understanding the Sufferer, Helping the Victim.
Murphy, T., Hoff Oberlin, L. (2017). Overcoming Passive-Aggression: How to Stop Hidden Anger from Spoiling Your Relationships, Career and Happiness.
Johnson, N. J., Klee, T. (2007). Passive-Aggressive Behavior and Leadership Styles in Organizations. Journal of Leadership & Organizational Studies, 130-142.

Zostańmy w kontakcie:
Instagram
YouTube
Facebook
LinkedIn

Passive aggression

First graphics: mother calls her daughter and says: why don’t you call me

Second graphics: a stranger says to a woman in the gym: take your time we have all-day

The thing about aggression is that it is easy to identify. In passive-aggressive communication and behaviour, aggression is more or less effectively hidden. As recipients, we can usually recognize it quite easily, however, the other person behaves in a way that allows them to turn the situation around and mask their aggression if confronted.

People who communicate in this way avoid both expressing their needs directly and taking responsibility for their behaviour, which is characterized by effective denial. This allows the speaker to communicate the kind of reasoning which is inauthentic, non-falsifiable and impossible to argue with, or in turn to attack the other person – this time directly – by saying something like: „you’re nit-picking”, „I don’t know what you’re talking about”, „you’re being oversensitive”. This lets them mask the reasons behind the original behaviour, which is how passive aggression elicits a sense of helplessness in the recipient: on the one hand, failure to respond permits and encourages similar treatment in the future; on the other hand, a reaction aggravates the existing conflict.

With single, isolated instances of passive aggression, we may be unsure if this is what we are actually dealing with. However, we get more certainty when this mode of communication changes from a one-time occurrence into a recurring pattern.

The repertoire of passive-aggressive behaviours is varied. They may be characterised by deliberate ineffectiveness, for example when someone pretends that they tried to get you a large screen laptop from the IT department, as promised, but in reality, they never even bothered at all.

It may take the form of being late to events which we have mixed feelings about, such as a meeting with a colleague we don’t particularly like.

Another example is not finishing or sabotaging tasks. Imagine that you are washing the dishes for all of the meeting’s attendees and when washing a disliked colleague’s mug you only rinse it with water instead of thoroughly cleaning it with dish soap like the others.

Passive aggression may also take the form of a mock compliment: “Not a bad speech! It’s obvious that you’re not very experienced in this line of business, but clearly you spent a lot of time preparing”.

Silence is yet another option. By avoiding open conflict and staying quiet one can affect the other person, as a result triggering or reinforcing the existing conflict without facilitating the chances of solving the difficulties in the long run.

Next, there is wishful thinking. In this case, someone talks about a need, doubt or idea but shifts the burden of responsibility to another person, for example, a colleague at a department meeting when he says: “I wish someone would finally help me organize quarterly webinars”.

Indirect insult is another form of passive-aggressive behaviour. This time the speaker starts with the words supposed to assure us about their good intentions only to move on to something judgemental, disrespectful of boundaries or just plain unkind, for example: “Sorry to tell you that…”, “I didn’t want to mention it, but…”. The version of this statement closest to aggression would be: “I know you’re not going to like hearing this, but…”.

Other examples include stubbornness, avoiding contact in order to express one’s resentment or anger, denying one’s emotions despite experiencing them (“I’m not angry!”) or withdrawing instead of responding to the other person’s readiness to talk.

Such behaviours might result from one’s upbringing, environment or situational factors. Take the workplace as an example. If we can’t take care of our needs in a constructive, respectful way, at the same time holding back aggression due to the fear of possible consequences, we may end up masking it with some of the passive-aggressive behaviours described above.

If you notice passive-aggressive behaviours in yourself, you can try to develop an assertive attitude:

1. Increase your self-awareness: try to realise what exactly you are feeling and where these emotions come from. Observe what triggers your specific emotions in a given situation and how you behave afterwards.
2. Give yourself time: it is not unusual at the beginning to only notice the patterns of behaviour and then make changes over time.
3. Learn to regulate your emotions more effectively and express them constructively: literature on relaxation techniques, mindfulness, compassion, assertiveness and non-aggressive communication can help you do it.

However, sometimes just realising what makes it difficult to communicate openly and making changes accordingly may be the most successful thing in the course of psychotherapy.

How to handle someone else’s passive-aggressive behaviour:

1. Identify passive aggression.
2. Regulate your own emotions, for example by accepting that you find the situation uncomfortable but you are still capable of deciding whether to react impulsively or according to a higher standard.
3. Name someone’s emotions in a non-judgemental way relevant to their behaviour.

How could the person in the first comic panel react? For example by saying: “You don’t seem happy to hear me call you.”

Kantor, M. (2002). Passive-Aggression: A Guide for the Therapist, the Patient and the Victim.
Kantor, M. (2017). Passive-Aggression: Understanding the Sufferer, Helping the Victim.
Murphy, T., Hoff Oberlin, L. (2017). Overcoming Passive-Aggression: How to Stop Hidden Anger from Spoiling Your Relationships, Career and Happiness.
Johnson, N. J., Klee, T. (2007). Passive-Aggressive Behavior and Leadership Styles in Organizations. Journal of Leadership & Organizational Studies, 130-142.

Artykuł Bierna agresja [English below] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Choć całe życie spędzamy na treningu komunikacji z innymi, większość ludzi doświadcza różnego rodzaju trudności w tym zakresie.

Badania Marr i Cable z 2014 roku wskazują na przykład, że ludzie mają skłonność by dużo mówić na swój temat, co zwykle nie jest najlepszą strategią w interakcji z innymi.

Karen Huang wraz ze współpracownikami z Uniwersytetu Harvarda przeprowadziła serię badań by zweryfikować, jak zadawanie pytań podczas rozmowy wpływa na lubienie przez innych.

Badacze wykazali, że druga strona miała większą szansę polubić rozmówcę, gdy zadawał więcej pytań. Było to przynajmniej 9 pytań podczas 15-minutowej rozmowy. Wykazano również, że zadawanie pytań sprzyja lubieniu rozmówcy, ponieważ daje większe poczucie responsywności tzn. wskazuje na to, że druga osoba nas słucha i jest zaangażowana w rozmowę, co zaspokaja nasze potrzeby interpersonalne.

Efekt korzystnego działania pytań utrzymuje się nawet, gdy oceny poziomu polubienia dokonuje osoba postronna.

W ostatnim z badań naukowcy zdecydowali się sprawdzić działanie pytań w ramach „szybkiego randkowania” i wykazali, że osoby, które zadawały więcej pytań miały większą szansę zostać zaproszone na drugą randkę.

Co ciekawe ludzie subiektywnie nie przewidywali, że polubienie drugiej osoby będzie częściowo zależne od liczby zadawanych przez nią pytań.

Na koniec uwaga: najskuteczniejsze we wzbudzaniu wspomnianego poczucia responsywności oraz lubienia rozmówcy było zadawanie dużej liczby tzw. pytań uzupełniających (Follow-up questions) np.

A: Planuję pojechać nad Wigry
B: Ooo! Ale super!😍 Byłeś tam wcześniej?

Niekorzystnie działało jednak zadawanie dużej liczby pytań zmieniających temat (Full switch questions) np.

A: Jestem psychologiem
B: Co jadłeś na obiad?😬

Pamiętajmy więc, że choć podczas rozmowy zwykle lubimy dzielić się własnym punktem widzenia to często w pierwszym kroku zamiast mówić, warto słuchać. W drugim zamiast radzić, warto pytać.

Ps.
Poniżej znajdują się również inne przykładowe kategorie pytań jakie możemy stosować podczas rozmowy:

Częściowo zmieniające temat:
A: W weekendy lubię aktywnie spędzać czas, zwłaszcza jeździć nad morze
B: Byłaś kiedyś w tym miejscu z trampolinami we Wrocławiu?

Odzwierciedlające:
A: Lubisz zwierzęta?
B: Uwielbiam koty, a Ty?

Retoryczne: nie wymagają odpowiedzi, mogą służyć podkreśleniu swojego punktu widzenia
A: Kiedy masz szansę na trzytygodniowy urlop?
B: Może pod koniec roku. Tylko jak ja przygotuję na ten czas dokumentację dla zespołu? Nawet nie chcę myśleć.

Huang, K., Yeomans, M., Wood Brooks, A., Minson, J., Gino, F. (2017). It Doesn’t Hurt to Ask: Question-Asking Increases Liking. Journal of Personality and Social Psychology, 113(3), 430–452.

Zostańmy w kontakcie:
INSTAGRAM
YouTube
Facebook
LinkedIn

You want others to feel comfortable in your company? Learn to ask questions

Communication with others is a process that enables us to fulfil various needs, including psychological ones.

Although we spend our entire lives training communication with others, most people experience all sorts of difficulties in this regard.

For example, research by Marr and Cable from 2014 shows that people tend to talk a lot about themselves, which when overused is not the best strategy for interacting with others.

Karen Huang and colleagues at Harvard University conducted a series of studies to see how asking questions in a conversation affects liking by others. 

They found that the other person was more likely to like the interlocutor when he asked more questions. It was best when there were at least 9 questions during a 15-minute interview. It has also been shown that asking questions promotes liking of the other person because it gives a greater sense of responsiveness. It makes people think that the other person is listening to us and is engaged in the conversation which fulfils our interpersonal needs.

The effect persists even when the assessment of the level of likeness is made by an observer. In the last study, researchers decided to test this effect in speed-dating interactions. They found that people who asked more questions were more likely to be asked for a second date. Interestingly, people subjectively did not anticipate that liking the other person would be partially dependent on the number of questions they asked.

Finally: the best in increasing the feeling of responsiveness and liking the other person was using mostly so-called Follow-up questions:

A: I plan to go to Rome.
B: Ooo! That’s great! 😍 Have you been there before?

The least effective was asking a large number of Full switch questions:

It’s wise to remember that although we usually like to share our point of view during a conversation, it is often worth to listen first, instead of speaking. Then it is worth asking instead of advising.

Ps.
Below are also other categories of questions that we can use during a conversation:

Partial switch:
A: I like to spend my time actively on weekends, especially going to the seaside
B: Have you ever been to this place with trampolines in Wrocław?

Mirror:
A: Do you like animals?
B: I love cats, do you?

Rhetorical: they do not require an answer, they are used to make a point rather than elicit information
A: When do you have the chance for a three-week vacation?
B: Maybe at the end of the year. How will I prepare documentation for the team to be able to go? I don’t even want to think about that..

Artykuł Chcesz by inni dobrze czuli się w Twoim towarzystwie? Naucz się zadawać pytania [English below] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

W pierwszym eksperymencie wzięło udział 300 osób, które z przyjacielem lub z członkiem rodziny, jadły posiłek w lokalnej kawiarni. Wyniki wykazały, że osoby, których telefon podczas posiłku znajdował się na stole czuły się bardziej rozproszone, a ich zadowolenie ze wspólnego czasu było mniejsze niż osób, które wcześniej odłożyły telefon.

W drugim badaniu wzięły udział 1244 osoby. W tym przypadku badacze przez tydzień monitorowali codzienną aktywność uczestników regularnie zadając im pytanie co robili podczas ostatnich 15 minut i jak się czują. Badcze wykazali, że gdy podczas kontaktów z innymi ludźmi uczestnicy używali telefonu komórkowego, doświadczali mniejszego poziomu zainteresowania drugą osobą oraz mniejszej satysfakcji z kontaktu.

W obu badaniach wykorzystywanie telefonu podczas kontaktu z kimś innym było związane z większym znudzeniem i niższym nastrojem.

Smartphone może skutecznie wspierać nas w podtrzymaniu kontaktów z innymi. Jeśli jednak chcemy by były to kontakty dające nam satysfakcję, używajmy go rozsądnie.

Dwyera, R.,  Kushlev, K., Dunna, E. (2018). Smartphone use undermines enjoyment of face-to-face social interactions. Journal of Experimental Social Psychology, 78, 233-239.

Zostańmy w kontakcie:

INSTAGRAM
YouTube
FaceBook
LinkedIn

What to do to make meetings with other people more satisfying?

Researchers Dwyer, Kushlev and Dunn conducted two studies in which they were trying to check whether the presence of a smartphone during meetings with others reduces interpersonal satisfaction?

The first experiment involved 300 people eating a meal with a friend or family member at a local cafe. The results showed that people whose phone was on the table during a meal felt more distracted and less satisfied with the time spent together than those who had previously put down the phone.

1,244 people took part in the second study. In this case, the researchers monitored the participants’ daily activities for a week by regularly asking them what they had been doing in the last 15 minutes and how they were feeling. Results showed that when participants used a cell phone when interacting with other people, they experienced less interest in the other person and less satisfaction with the interaction.

In both studies, using a telephone while in contact with someone else was associated with greater boredom and lower mood.

A smartphone can effectively support us in keeping in touch with others. However, if we want these interactions to give us satisfaction and real human connection, we should use it wisely.

Dwyera, R.,  Kushlev, K., Dunna, E. (2018). Smartphone use undermines enjoyment of face-to-face social interactions. Journal of Experimental Social Psychology, 78, 233-239.

Artykuł Co zrobić by spotkania z innymi ludźmi dawały nam więcej satysfakcji? [English below] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.