Z marketingowego punktu widzenia jest oczywiście bardzo dobre, ponieważ uprasza świat (z innymi coś jest nie tak, są problemem przed którym trzeba się chronić) oraz daje proste rozwiązanie: skoro ktoś jest jednoznacznie nie w porządku to możesz go zdewaluować, postawić granice, a jeśli to możliwe, także usunąć ze swojego życia.

Etyczne będzie jednak nie posługiwanie się tym zwrotem, ponieważ:

– Takie etykietyzowanie dehumanizuje i nadmiernie upraszcza złożoność ludzkich zachowań. Ludzie są wielowymiarowi, a zredukowanie ich do jednej negatywnej etykiety długofalowo szkodzi wszystkim i jest błędem w rozumowaniu.

– Posługiwanie się etykietami tego rodzaju daje poczucie zwolnienia z odpowiedzialności za naszą rolę w konflikcie.

– Nasze zachowania dzieją się w jakimś kontekście. Używanie takiego zwrotu daje poczucie zwolnienia nas z wysiłku zrozumienia kontekstu czyjegoś funkcjonowania. Bez takiego wysiłku trudno o komunikację opartą na szacunku.

– Taki zwrot stygmatyzuje i buduje negatywny stosunek do problemów związanych ze zdrowiem psychicznym. Ludzie z trudnościami w budowaniu relacji i komunikacji otrzymując taką etykietę będą mieli trudność w doświadczaniu współczucia ze strony otoczenia.

– Takie określenia są tak ogólne, że tak na prawdę nic nie znaczą, prowadzą do lekceważącej postawy. Utrudniają dialog i poszukiwanie wspólnej płaszczyzny.

– Używanie etykiety „toksyczni” sugeruje, że jednostki nie mogą się zmienić i jest wyrazem tzw. fixed mindset. W nauce udowodniono, że taki mindset ma długofalowe negatywne konsekwencje. Bardziej konstruktywnym podejściem jest wspieranie nastawienia na rozwój (growth mindset), uznając, że ludzie mogą ewoluować i rozwijać się. Wartościową książką opisującą badania dotyczące Mindsetu jest “Nowa Psychologia Sukcesu” autorstwa dr Carol Dweck.

Wpis jest elementem promocji mojego e-booka: „KOMUNIKACJA W PRAKTYCE. 1000 pytań na każdą okazję, czyli jak lepiej się poznać i poczuć się dobrze w swoim towarzystwie”. Znajdują się w nim pytania sprzyjające poznawaniu innych i zwiększaniu bliskości.

Artykuł Toksyczni ludzie pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

[ENGLISH]

Do lonely people have a low level of interpersonal skills?

The current state of knowledge indicates that chronic loneliness is detrimental to both mental and physical health. Researchers Knowles, Lucas, Baumeister, and Gardner wanted to find out how much the stereotype that single people have low social skills has to do with reality.

Single people who participated in the study obtained low results only when they knew that the task measured their level of social skills. Nevertheless, when the purpose of the task had been concealed from them, they achieved high results. Additionally, their average results were higher than those of the respondents with a low level of loneliness.

The researchers presume that single people own interpersonal skills, however, the awareness of the assessment of these skills causes anxiety, which then diminishes the level of their performance as it makes them over-control the things they do and say.

Under other experimental conditions, to compensate for this effect, before explicitly assessing interpersonal skills the researchers had given single people a drink that they had described as high-caffeine. In reality, it had not contained caffeine at all. As predicted, the participants started to interpret the symptoms of stress to be the result of power drink consumption and not the effect of coping with the situation. Hence, they began to score high in the task.

Knowles, M. L., Lucas, G. M., Baumeister, R. F., Gardner, W. L. (2015). Choking under social pressure: social monitoring among the lonely. Personality and Social Psychology Bulletin, 41(6), 805-821.

Artykuł Czy osoby samotne mają niski poziom umiejętności interpersonalnych? [ENGLISH BELOW] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

W finlandzkich szkołach średnich od 2016 roku powszechnym jest przedmiot rozwijający zdolność do krytycznego myślenia i pozyskiwania informacji z wielu źródeł.

Młodzież uczy się z jaką łatwością można zakłamywać informacje posługując się obrazem, jak wygląda manipulowanie interpretacją statystyk, jak łatwo można wywierać wpływ poprzez określone słowa.

Te umiejętności są następnie świadomie wykorzystywane w nauce różnych przedmiotów szkolnych.

Celem jest wzmacnianie zdolności i postawy sprzyjającej krytycznemu myśleniu, sprawdzaniu faktów, poprawnemu interpretowaniu i ocenie informacji docierających z różnych źródeł.

Według Rocznego Indeksu mierzącego odporność na fake newsy w 35 europejskich krajach, w 2021 roku Finlandia uzyskała najwyższy wynik. Zaraz za nią Dania, Estonia, Szwecja i Irlandia. Polska jest 17ta na liście.

Jakie pytania warto zadawać dzieciom i nauczyć je by posługiwały się nimi same?

– Kto wyprodukował tę informację?

– W jakim celu to zrobił?

– Kiedy została opublikowana?

– Co jest jej prawdziwym przekazem?

– Do kogo jest skierowana?

– Na czym została oparta?

– Czy są dowody na jej prawdziwość, czy jest jedynie czyjąś opinią?

– Czy można ją zweryfikować w innym miejscu?

Source: Open Society Institute

Artykuł Co sprawiło, że Finlandia to najbardziej odporny kraj na fake newsy? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Artykuł Oskary 2022 pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Dyskryminacja kojarzy nam się z celowym działaniem na niekorzyść danych osób lub grup ze względu na posiadaną przez nie cechę tożsamości. Może do niej jednak dojść również w sposób nieświadomy i nieintencjonalny. 

Mikroagresje (zwane też mikronierównościami) to drobne, czasem subtelne i trudno uchwytne zachowania, wypowiedzi lub gesty. Osoba która je stosuje najczęściej nie ma złej woli i nie zdaje sobie z tego sprawy. 

Przykładowe komentarze:

• “Jak na kobietę dobrze prowadzisz”
• “Nie zachowujesz się jak osoba, która pochodzi z małego miasta”
• “Nie słychać u Ciebie wschodniego akcentu”
• “Jak Ci się żyje w Polsce?” 

Mikroagresją może być pozorny komplement, który w rzeczywistości jest aktem agresji – deprecjonuje osobę, zamiast ją wzmacniać.

Inne przykłady:

“Świetnie mówisz po Polsku”, gdy niechący powiemy to osobie, która być może jest innego koloru skóry niż nasz, która jednak urodziła się w Polsce.

Komunikat: “Serio? masz taki niezaściankowy światopogląd” powiedziany do osoby, która pochodzi ze wsi.

Kolejny przykład: “Jesteś bardzo męski jak na geja”.

Dokonując mikroagresji próbujemy przekazać komuś komplement, jednocześnie posługując się stereotypem wobec grupy, do której ta osoba należy. 

Takie komunikaty w rzeczywistości mówią: To imponujące, że udało Ci się wyjść poza ograniczenia, które dotyczą Twojej grupy.

Mikroagresje – jako akty dyskryminacyjne – mają makrokonsekwencje: jednoznacznie szkodzą osobie, która jest ich adresatką_adresatem, prowadzą m.in. do doświadczania przewlekłego lęku, obniżonego poczucia własnej skuteczności i obniżonego nastroju.

[ENGLISH]

Discrimination is associated with deliberate acting to the detriment of a given person or a group due
to their identity trait. However, it can also happen unknowingly and unintentionally.
Microaggressions (also called micro-inequalities) are minor, sometimes subtle and difficult to pick up
behaviours, statements or gestures. The person who uses them usually is neither malevolent nor
aware of it.
Example comments:
„For a woman you drive well”
„You do not act like a person who comes from a small town”
„You accent does not sound eastern”
„How is your life in Poland?”
Apparent compliment can in fact be a microaggression, which is an actual act of aggression – it
disparages the person instead of making them stronger.
Other examples:
„You speak Polish very well” – when we unintentionally tell it to a person who is of a different skin
colour than ours, but was born in Poland.
The message: “Really? You have such a non-parochial worldview ”said to a person who comes from
the countryside.
Another example: „You are very masculine for a gay.”
When using microaggression we try to give someone a compliment, however, at the same time, we
perpetuate the stereotype towards the group to which this person belongs.
In reality, these messages say: It is impressive that you have managed to go beyond the limits which
apply to your group.
Microaggressions, as discriminatory acts, have macro consequences: they explicitly harm the person
who is their addressee and cause symptoms such as chronic anxiety, lowered self-efficacy, and bad
mood.

Artykuł Czym są mikroagresje? / What are microaggressions? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Wyobraź sobie, że uczestniczysz w jakiejś sytuacji. Mózg próbuje ją zrozumieć, dlatego szybko i automatycznie produkuje osąd na temat kogoś, wyglądu, motywów czy zachowania tej osoby. Zazwyczaj dzieje się to przez pryzmat naszych przekonań, doświadczeń czy wiedzy o sobie i świecie.

Choć powyższe zdarza się każdemu, często nie zastanawiamy się nad tym czy i na ile nasze hipotezy na temat innych są trafne.

Jest jeszcze gorzej, gdy nietrafne sądy wpływają na nasz stosunek do innych. Gdy zostają wypowiedziane, mogą sprawiać ból.

Żeby lepiej radzić sobie w świecie i rzadziej opierać decyzje i zachowania na błędach w myśleniu, dobrze jest ćwiczyć przyjmowanie czyjejś perspektywy.

W praktyce następnym razem, gdy pomyślisz o kimś w negatywny sposób spróbuj wyjść poza swój punkt widzenia i pomyśl o nieznanym Ci kontekście, doświadczeniach tej osoby, okolicznościach, potrzebach, czy wartościach.

Pani z pierwszego komiksu choruje na obrzęk tłuszczowy¹, często mylony z otyłością. To choroba podskórnej tkanki tłuszczowej dotycząca kobiet. Jej głównym objawem jest kumulacja tkanki tłuszczowej na kończynach, której towarzyszy ból, łatwe powstawanie siniaków, uczucie ciężkości i wrażliwość na dotyk. W odróżnieniu od tkanki tłuszczowej typowej dla otyłości, lipedemiczna tkanka tłuszczowa nie podlega redukcji na skutek ograniczania kalorii czy zwiększania aktywności fizycznej.

Na drugim komiksie widzimy Panią, która wyszła z dzieckiem na plac zabaw, ubrana w sposób, który komuś może wydawać się odpowiedni tylko na dyskotekę. Obserwatorka wyciągneła wniosek, że mama dziecka jest uprzywilejowaną matką minimalnie zaangazowaną w wychowywanie dziecka. Nie wie jednak, że Pani zwykle jest przemęczona, wychowuje syna samodzielnie i dziś pierwszy raz od dawna miała okazję się wyspać, zrobić sobie makijaż (co sprawia jej przyjemność) oraz ubrać się w coś innego niż dres.

Uwzględnianie czyjejś perspektywy pomaga nam radzić sobie z wieloznacznością, reagować w bardziej wyważony sposób i okazywać więcej szacunku sobie i innym.

Artykuł Dlaczego warto przyjmować czyjąś perspektywę? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Wyobraź sobie scenariusz, w którym dzielisz się czymś nieprzyjemnym i osobistym. Odsłaniasz czuły punkt. Gdy świadomie przyjmiesz czyjąś radę, pozwalasz wywrzeć na siebie wpływ. Gdy rada nie jest mile widziana, choć racjonalna i być może najlepsza z możliwych, prawdopodobnie sprawi, że druga osoba poczuje się kontrolowana.

Jednym z naszych odruchów pojawiających się szczególnie w kontakcie z trudnościami czy cierpieniem kogoś innego jest tzw. odruch naprawiania. Gdy ktoś dzieli się z nami swoją trudnością chcemy poprawić jego sytuację. Niestety udzielając rady, zwykle tylko pogarszamy czyjeś samopoczucie. Intencja jest pozytywna, w końcu chcemy komuś pomóc. Mówimy: „Nie martw się”; „Przesadzasz”; „Wszystko będzie dobrze”; oceniamy lub rozliczamy. Nie myślimy o tym, że zwykle niekomfortowe sytuacje, czy trudne decyzje są związane z ambiwalencją (sprzecznymi emocjami / myślami). Człowiek racjonalnie może zdawać sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę pracy i długofalowo będzie to korzystne, jednocześnie podjęcie takiego kroku może nieść ze sobą wiele uciążliwych konsekwencji, których boi się doświadczyć.

Być może wiemy, że relacja z kimś nam nie służy, lecz myśląc o zmianie przychodzą nam do głowy również pozytywne aspekty, możemy nie czuć się gotowi na skutki uboczne rozstania. Nawet wtedy, gdy aktualne koszty je przewyższają.

Być może wiemy, że ten kolejny już deser w ciągu dnia nam nie służy i długofalowe konsekwencje zdrowotne nie są warte chwili przyjemności. Jednak tak ciężko oprzeć się potrzebie przyjemnych doznać pojawiających się właśnie teraz. Przykłady można by mnożyć bez końca. Zmiana jest związana z kosztami, na które człowiek może nie być gotów.

Namawianie kogoś do zmiany budzi opór. Niestety mylenie czyjejś potrzeby wyrażenia swoich przeżyć z oczekiwaniem naprawienia sytuacji to częsty błąd. W końcu nikt nie uczy nas tego w szkole. Prawdopodobnie nie potrafią tego nasi rodzice. Mówienie komuś co powinien zrobić lub jak ma się czuć w najlepszym razie kończy się dyskomfortem u przynajmniej jednej ze stron. Gdy doświadczamy tego jako odbiorcy, czujemy jakie to nieprzyjemne. Mimo wszystko, gdy sami słyszymy o czyichś trudnościach zapominamy, że drugi człowiek bardziej niż być „naprawionym” potrzebuje poczuć się zauważonym, wysłuchanym i zrozumianym.

Zamiast udzielać rad, zaoferuj zasoby

Być może tak często udzielamy rad, ponieważ nie zdajemy sobie sprawy, że to czas, uwaga, troska i sposób w jaki utrzymujemy kontakt są zasobem jaki możemy zaoferować drugiej osobie. Pomocne jest proste rozróżnienie: ludzie mają gotowość by na nich wpływać (czasem pytają o opinię, chodzą do teatru czy kina, czekają na czyjś uśmiech). Jednocześnie nie chcą czuć się kontrolowani przez innych.

Udzielanie rad „Powinnaś…”, deprecjonowanie przeżywanych uczuć „Przesadzasz…” przekracza psychologiczne granice (odbiera autonomię). Jeśli chcesz być wsparciem, świadomie ćwicz swoją umiejętność do słuchania, wyrażania potrzeb i uczuć bez przekraczania granic drugiej osoby.

Jak inaczej mogła by brzmieć odpowiedź Pani z pierwszego komiksu?

Np. „Przykro mi, że nie dostałaś tyle ile byś chciała”.

Jak mógłby zareagować kolega na narzekanie swojej koleżanki?

np. „Chciałbym żebyś pomimo tego, że randkowanie jest frustrujące, finalnie znalazła sobie kogoś fajnego”.

Można zareagować również na inne sposoby podkreślające czyjąś autonomię. To jednak temat na oddzielny wpis.

Artykuł Dlaczego nie warto radzić innym? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Osoby komunikujące się w ten sposób nie wyrażają swoich potrzeb wprost oraz unikają odpowiedzialności za swoje zachowanie. Takie zachowanie charakteryzuje skuteczne zaprzeczanie. Wtedy rozmówca może komunikować nieautentyczne, niefalsyfikowalne powody, z którymi nie sposób polemizować lub tym razem wprost zaatakować drugą osobę poprzez słowa „czepiasz się”; „nie wiem o co chodzi”; „jesteś przewrażliwiony”. To sprawia, że przyczyna pierwotnego zachowania pozostaje zamaskowana. W ten sposób bierna agresja potrafi tworzyć poczucie bezradności u odbiorcy. Z jednej strony brak reakcji prowadzi do przyzwolenia na przyszłość. Z drugiej, reakcja jeszcze bardziej zaostrza konflikt.

Przy jednorazowym akcie biernej agresji możemy nie być pewni, czy faktycznie mamy do czynienia z bierną agresją. Nabieramy jej, gdy ten sposób komunikacji nie jest jednorazowy i dostrzegamy powtarzalny wzorzec.

Repertuar zachowań bierno-agresywnych jest różnorodny. Może je charakteryzować celowa nieskuteczność np. ktoś udaje, że zgodnie z prośbą próbował w dziale IT uzyskać dla nas laptopa z dużym ekranem, w rzeczywistości tak nie było.

Może nim być spóźnianie się na wydarzenia, w których uczestnictwo budzi mieszane uczucia np. spotkanie z koleżanką z innego działu, za którą nie przepadamy.

Może to również być niedokańczanie lub sabotowanie zadań, które musimy wykonać np. myjąc naczynia wszystkich uczestników spotkania, zamiast dokładnie umyć płynem do naczyń kubek osoby, za którą nie przepadamy, jedynie płuczemy go wodą.

Bierna agresja może też mieć formę udawanego komplementu np. „całkiem dobry wykład, widać, że nie masz doświadczenia w naszej branży, ale długo się przygotowałaś”.

Inna możliwość to milczenie. Próbując uniknąć bezpośredniego konfliktu i milcząc, człowiek wywiera wpływ na drugą osobą, w efekcie często wyzwala lub umacnia istniejący konflikt i nie zwiększając szansy na długofalowe rozwiązanie trudności.

Inny przykład to myślenie życzeniowe. W tym przypadku ktoś mówi o potrzebie \ wątpliwości \ pomyśle jednak przerzuca ciężar odpowiedzialności na kogoś innego np. współpracownik podczas spotkania działu mówi: „Chciałbym, żeby ktoś mi w końcu pomógł, gdy organizuję kwartalne webinary”.

Ukryta zniewaga to kolejny przykład bierno-agresywnego zachowania. Tym razem człowiek zaczyna wypowiedź od słów, które mają zapewnić o jego pozytywnych intencjach, następnie mówi coś oceniającego, przekraczającego granice lub po prostu nieprzyjemnego np. „Sorry, że Ci to mówię, ale…”; „Nie chciałem Ci tego mówić jednak…”. Najbliższa agresji wersja takiego komunikatu to: „Nie spodoba Ci się to co powiem, jednak…”.

Inne przykłady to np. upieranie się, unikanie innych by w ten sposób wyrazić wobec nich niechęć lub złość, zaprzeczanie swoim emocjom pomimo ich doświadczania np. „nie jestem zły!” oraz zamykanie się w sobie zamiast reakcji na gotowość do rozmowy ze strony drugiej osoby.

Przyczyną takich zachowań może być wychowanie, środowisko oraz czynniki sytuacyjne. Przykładem jest miejsce pracy. Jeśli nie potrafimy w konstruktywny, oparty na szacunku sposób zadbać o swoje potrzeby, a jednocześnie ze względu na ewentualne konsekwencje obawiamy się wprost wyrazić agresję, możemy maskować ją poprzez opisane bierno-agresywne formy.

Jeżeli to my obserwujemy u siebie zachowania bierno-agresywne, możemy próbować rozwijać w sobie postawę asertywną:

1. Zwiększ swoją samoświadomość: staraj się zorientować, co dokładnie czujesz oraz z czego wynikają te emocje. Przyglądaj się temu, co w danej sytuacji wyzwala u Ciebie określone emocje oraz jak się następnie zachowujesz
2. Daj sobie czas: często na początku możliwe jest jedynie zauważenie wzorców zachowania, następnie stopniowe dokonywanie zmian.
3. Naucz się skuteczniej regulować swoje emocje oraz wyrażać je w sposób konstruktywny: pomocna będzie tutaj literatura dotycząca technik relaksacji, uważności, współczucia, asertywności oraz porozumienia bez przemocy.

Czasem jednak zorientowanie się, co sprawia, że trudno jest nam komunikować się w sposób bezpośredni oraz dokonanie zmiany, może być najskuteczniejsze podczas psychoterapii.

Jak sobie radzić, gdy ktoś jest wobec nas bierno-agresywny?

1. Rozpoznać bierną agresje
2. Uregulować własne emocje np. poprzez akceptację tego, że sytuacja jest dla nas niekomfortowa jednak to my decydujemy, czy zareagujemy impulsywnie czy też zachowamy się zgodnie z wyższym standardem
3. Nazwać czyjeś emocje w nieoceniający sposób jednak odnoszący się do zachowania.

Jak mógłby odpowiedzieć bohater pierwszego komiksu? Np. „Wydajesz się być niezadowolony z tego, że do Ciebie dzwonię”.

Kantor, M. (2002). Passive-Aggression: A Guide for the Therapist, the Patient and the Victim.
Kantor, M. (2017). Passive-Aggression: Understanding the Sufferer, Helping the Victim.
Murphy, T., Hoff Oberlin, L. (2017). Overcoming Passive-Aggression: How to Stop Hidden Anger from Spoiling Your Relationships, Career and Happiness.
Johnson, N. J., Klee, T. (2007). Passive-Aggressive Behavior and Leadership Styles in Organizations. Journal of Leadership & Organizational Studies, 130-142.

Zostańmy w kontakcie:
Instagram
YouTube
Facebook
LinkedIn

Passive aggression

First graphics: mother calls her daughter and says: why don’t you call me

Second graphics: a stranger says to a woman in the gym: take your time we have all-day

The thing about aggression is that it is easy to identify. In passive-aggressive communication and behaviour, aggression is more or less effectively hidden. As recipients, we can usually recognize it quite easily, however, the other person behaves in a way that allows them to turn the situation around and mask their aggression if confronted.

People who communicate in this way avoid both expressing their needs directly and taking responsibility for their behaviour, which is characterized by effective denial. This allows the speaker to communicate the kind of reasoning which is inauthentic, non-falsifiable and impossible to argue with, or in turn to attack the other person – this time directly – by saying something like: „you’re nit-picking”, „I don’t know what you’re talking about”, „you’re being oversensitive”. This lets them mask the reasons behind the original behaviour, which is how passive aggression elicits a sense of helplessness in the recipient: on the one hand, failure to respond permits and encourages similar treatment in the future; on the other hand, a reaction aggravates the existing conflict.

With single, isolated instances of passive aggression, we may be unsure if this is what we are actually dealing with. However, we get more certainty when this mode of communication changes from a one-time occurrence into a recurring pattern.

The repertoire of passive-aggressive behaviours is varied. They may be characterised by deliberate ineffectiveness, for example when someone pretends that they tried to get you a large screen laptop from the IT department, as promised, but in reality, they never even bothered at all.

It may take the form of being late to events which we have mixed feelings about, such as a meeting with a colleague we don’t particularly like.

Another example is not finishing or sabotaging tasks. Imagine that you are washing the dishes for all of the meeting’s attendees and when washing a disliked colleague’s mug you only rinse it with water instead of thoroughly cleaning it with dish soap like the others.

Passive aggression may also take the form of a mock compliment: “Not a bad speech! It’s obvious that you’re not very experienced in this line of business, but clearly you spent a lot of time preparing”.

Silence is yet another option. By avoiding open conflict and staying quiet one can affect the other person, as a result triggering or reinforcing the existing conflict without facilitating the chances of solving the difficulties in the long run.

Next, there is wishful thinking. In this case, someone talks about a need, doubt or idea but shifts the burden of responsibility to another person, for example, a colleague at a department meeting when he says: “I wish someone would finally help me organize quarterly webinars”.

Indirect insult is another form of passive-aggressive behaviour. This time the speaker starts with the words supposed to assure us about their good intentions only to move on to something judgemental, disrespectful of boundaries or just plain unkind, for example: “Sorry to tell you that…”, “I didn’t want to mention it, but…”. The version of this statement closest to aggression would be: “I know you’re not going to like hearing this, but…”.

Other examples include stubbornness, avoiding contact in order to express one’s resentment or anger, denying one’s emotions despite experiencing them (“I’m not angry!”) or withdrawing instead of responding to the other person’s readiness to talk.

Such behaviours might result from one’s upbringing, environment or situational factors. Take the workplace as an example. If we can’t take care of our needs in a constructive, respectful way, at the same time holding back aggression due to the fear of possible consequences, we may end up masking it with some of the passive-aggressive behaviours described above.

If you notice passive-aggressive behaviours in yourself, you can try to develop an assertive attitude:

1. Increase your self-awareness: try to realise what exactly you are feeling and where these emotions come from. Observe what triggers your specific emotions in a given situation and how you behave afterwards.
2. Give yourself time: it is not unusual at the beginning to only notice the patterns of behaviour and then make changes over time.
3. Learn to regulate your emotions more effectively and express them constructively: literature on relaxation techniques, mindfulness, compassion, assertiveness and non-aggressive communication can help you do it.

However, sometimes just realising what makes it difficult to communicate openly and making changes accordingly may be the most successful thing in the course of psychotherapy.

How to handle someone else’s passive-aggressive behaviour:

1. Identify passive aggression.
2. Regulate your own emotions, for example by accepting that you find the situation uncomfortable but you are still capable of deciding whether to react impulsively or according to a higher standard.
3. Name someone’s emotions in a non-judgemental way relevant to their behaviour.

How could the person in the first comic panel react? For example by saying: “You don’t seem happy to hear me call you.”

Kantor, M. (2002). Passive-Aggression: A Guide for the Therapist, the Patient and the Victim.
Kantor, M. (2017). Passive-Aggression: Understanding the Sufferer, Helping the Victim.
Murphy, T., Hoff Oberlin, L. (2017). Overcoming Passive-Aggression: How to Stop Hidden Anger from Spoiling Your Relationships, Career and Happiness.
Johnson, N. J., Klee, T. (2007). Passive-Aggressive Behavior and Leadership Styles in Organizations. Journal of Leadership & Organizational Studies, 130-142.

Artykuł Bierna agresja [English below] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

W idealnym świecie mama po uprzejmym przywitaniu powiedziałaby np. „Stęskniłam się skarbie”.

Jeśli reakcją córki w takich sytuacjach najczęściej jest atak słowny na matkę w konsekwencji obie mogą czuć się jeszcze gorzej, być może nawet nie chcieć już ze sobą rozmawiać. Pierwotny problem nie zostanie rozwiązany, może się wręcz pogłębić, a córka tym bardziej będzie unikać telefonów do mamy nie mając siły na słuchanie wyrzutów np. po ciążkim tygodniu pracy.

By radzić sobie z takimi wypowiedziami pamiętajmy, że nie działają efektywnie, gdy w tej konwencji nie partycypuje jedna ze stron. Córka może zastanowić się, co działo się zwykle po jej dotychczasowych reakcjach na wypowiedzi mamy. Być może jej dotychczasowe reakcje na wypowiedź mamy sprawiały, że później pojawiało się poczucie winy lub smutek, że relacja jest w takim stanie.

Następnie może zastanowić się na co w tej sytuacji ma wpływ i co może kontrolować. Pomocna może być zmiana nastawienia i sprawdzenie nowych form reagowania. Jeśli okażą się skuteczniejsze może się okazać, że choć zachowanie mamy się nie zmieniło, córka zaznaczając swoje granice w inny sposób, czuje się lepiej, ma większe poczucie kontroli nad sytuacją i radzeniem sobie ze swoimi emocjami.

Co konstruktywnego mogła by odpowiedzieć córka? Po pierwsze warto żeby przez chwilę zastanowiła się jakie potrzeby nieumiejętnie wyraża mama. W zależności od wyniku tej refleksji może posłużyć się tzw. odzwierciedleniem i w tym przypadku odpowiedzieć: „Stęskniłaś się” lub „Mamo chciałabyś żebym dzwoniła częściej”. Być może z czasem, kolejnym krokiem będzie pokazanie mamie, że takie wypowiedzi sprawiają jej przykrość i wyznaczenie granic w relacji pokazując w jaki sposób mama może inaczej wyrażać swoje potrzeby. Najbardziej realistyczne będzie jednak pamiętanie, że przede wszystkim ma wpływ na swoje własne reakcje.

Zostańmy w kontakcie:
INSTAGRAM
YouTube
Facebook
LinkedIn

Artykuł Szantaż emocjonalny pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Choć całe życie spędzamy na treningu komunikacji z innymi, większość ludzi doświadcza różnego rodzaju trudności w tym zakresie.

Badania Marr i Cable z 2014 roku wskazują na przykład, że ludzie mają skłonność by dużo mówić na swój temat, co zwykle nie jest najlepszą strategią w interakcji z innymi.

Karen Huang wraz ze współpracownikami z Uniwersytetu Harvarda przeprowadziła serię badań by zweryfikować, jak zadawanie pytań podczas rozmowy wpływa na lubienie przez innych.

Badacze wykazali, że druga strona miała większą szansę polubić rozmówcę, gdy zadawał więcej pytań. Było to przynajmniej 9 pytań podczas 15-minutowej rozmowy. Wykazano również, że zadawanie pytań sprzyja lubieniu rozmówcy, ponieważ daje większe poczucie responsywności tzn. wskazuje na to, że druga osoba nas słucha i jest zaangażowana w rozmowę, co zaspokaja nasze potrzeby interpersonalne.

Efekt korzystnego działania pytań utrzymuje się nawet, gdy oceny poziomu polubienia dokonuje osoba postronna.

W ostatnim z badań naukowcy zdecydowali się sprawdzić działanie pytań w ramach „szybkiego randkowania” i wykazali, że osoby, które zadawały więcej pytań miały większą szansę zostać zaproszone na drugą randkę.

Co ciekawe ludzie subiektywnie nie przewidywali, że polubienie drugiej osoby będzie częściowo zależne od liczby zadawanych przez nią pytań.

Na koniec uwaga: najskuteczniejsze we wzbudzaniu wspomnianego poczucia responsywności oraz lubienia rozmówcy było zadawanie dużej liczby tzw. pytań uzupełniających (Follow-up questions) np.

A: Planuję pojechać nad Wigry
B: Ooo! Ale super!😍 Byłeś tam wcześniej?

Niekorzystnie działało jednak zadawanie dużej liczby pytań zmieniających temat (Full switch questions) np.

A: Jestem psychologiem
B: Co jadłeś na obiad?😬

Pamiętajmy więc, że choć podczas rozmowy zwykle lubimy dzielić się własnym punktem widzenia to często w pierwszym kroku zamiast mówić, warto słuchać. W drugim zamiast radzić, warto pytać.

Ps.
Poniżej znajdują się również inne przykładowe kategorie pytań jakie możemy stosować podczas rozmowy:

Częściowo zmieniające temat:
A: W weekendy lubię aktywnie spędzać czas, zwłaszcza jeździć nad morze
B: Byłaś kiedyś w tym miejscu z trampolinami we Wrocławiu?

Odzwierciedlające:
A: Lubisz zwierzęta?
B: Uwielbiam koty, a Ty?

Retoryczne: nie wymagają odpowiedzi, mogą służyć podkreśleniu swojego punktu widzenia
A: Kiedy masz szansę na trzytygodniowy urlop?
B: Może pod koniec roku. Tylko jak ja przygotuję na ten czas dokumentację dla zespołu? Nawet nie chcę myśleć.

Huang, K., Yeomans, M., Wood Brooks, A., Minson, J., Gino, F. (2017). It Doesn’t Hurt to Ask: Question-Asking Increases Liking. Journal of Personality and Social Psychology, 113(3), 430–452.

Zostańmy w kontakcie:
INSTAGRAM
YouTube
Facebook
LinkedIn

You want others to feel comfortable in your company? Learn to ask questions

Communication with others is a process that enables us to fulfil various needs, including psychological ones.

Although we spend our entire lives training communication with others, most people experience all sorts of difficulties in this regard.

For example, research by Marr and Cable from 2014 shows that people tend to talk a lot about themselves, which when overused is not the best strategy for interacting with others.

Karen Huang and colleagues at Harvard University conducted a series of studies to see how asking questions in a conversation affects liking by others. 

They found that the other person was more likely to like the interlocutor when he asked more questions. It was best when there were at least 9 questions during a 15-minute interview. It has also been shown that asking questions promotes liking of the other person because it gives a greater sense of responsiveness. It makes people think that the other person is listening to us and is engaged in the conversation which fulfils our interpersonal needs.

The effect persists even when the assessment of the level of likeness is made by an observer. In the last study, researchers decided to test this effect in speed-dating interactions. They found that people who asked more questions were more likely to be asked for a second date. Interestingly, people subjectively did not anticipate that liking the other person would be partially dependent on the number of questions they asked.

Finally: the best in increasing the feeling of responsiveness and liking the other person was using mostly so-called Follow-up questions:

A: I plan to go to Rome.
B: Ooo! That’s great! 😍 Have you been there before?

The least effective was asking a large number of Full switch questions:

It’s wise to remember that although we usually like to share our point of view during a conversation, it is often worth to listen first, instead of speaking. Then it is worth asking instead of advising.

Ps.
Below are also other categories of questions that we can use during a conversation:

Partial switch:
A: I like to spend my time actively on weekends, especially going to the seaside
B: Have you ever been to this place with trampolines in Wrocław?

Mirror:
A: Do you like animals?
B: I love cats, do you?

Rhetorical: they do not require an answer, they are used to make a point rather than elicit information
A: When do you have the chance for a three-week vacation?
B: Maybe at the end of the year. How will I prepare documentation for the team to be able to go? I don’t even want to think about that..

Artykuł Chcesz by inni dobrze czuli się w Twoim towarzystwie? Naucz się zadawać pytania [English below] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.