1. ŁYDKI

Napinając łydki wykonuj powolne wspięcia na palcach nóg do góry, a następnie opadaj w dół.

Rób to tak długo aż poczujesz zmęczenie. Wykonaj ćwiczenie trzy razy w ciągu dnia.

2. LĘDŹWIA

Wstań i przyjmij stabilną pozycję. Napnij mięśnie brzucha. Następnie obie dłonie oprzyj o odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Zacznij napierać brzuchem kierując go do tyłu i przez sześć sekund utrzymuj dłonie w tej samej pozycji. Wykonaj ćwiczenie trzy razy i pamiętaj o oddechu.

3. BRZUCH I PLECY

Wyobraź sobie, że przed Tobą znajduje się jabłoń. Przez kilka sekund prawą ręką „nieskutecznie” sięgaj po jabłka znajdujące się z lewej strony. Następnie zmień rękę i sięgnij po jabłka z prawej strony. W trakcie ćwiczenia pamiętaj o oddechu i zwróć uwagę na przyjemnie napinające się i rozciągające pasy mięśniowe na brzuchu i plecach.

4. MASAŻ PLECÓW

Stań prosto, stopy ustaw równolegle i rozstaw je na szerokość bioder. Nie blokuj kolan (tzn. nie wykonuj przeprostu), ale też nie uginaj ich za bardzo, stań naturalnie. Czubek głowy wyciągnij do sufitu, nie podnoś brody a wzrok skieruj na wprost, barki oddal od uszu i wyciągnij szyję. Lekko ściągnij łopatki i lekko wciągnij brzuch jednocześnie starając się zachować naturalne krzywizny kręgosłupa.

Zrób tzw. „wdech przygotowawczy” a następnie przybliż brodę do klatki piersiowej i na wydechu powoli roluj plecy w dół – kręg po kręgu. Ręce opadają swobodnie w dół, staraj się nie wypychać pośladków w tył (w tym celu lekko ugnij kolana). Stopy cały czas są ustawione równolegle. Zejdź jak najniżej możesz. „Wisząc” zacznij machać rękoma w przeciwne strony. Następnie lekko zegnij jedno kolano i luźno pogłębiaj skłon lekko doginając drugie kolano. Następnie zmień strony.

Po kilku sekundach zrób wdech a na wydechu powoli wróć w górę. Na zakończenie wyciągnij ponownie czubek głowy do sufitu (nie podnoś brody, wzrok skieruj na wprost). Nie podciągaj ramion w górę i nie wypychaj pośladków w tył.

5. ODCINEK SZYJNY

Wykonaj powolny ruch wahadłowy głową z prawego barku na lewy i odwrotnie (broda blisko klatki piersiowej). Unikaj ruchu głową w odgięciu do tyłu.

6. OKLEPYWANIE CAŁEGO CIAŁA

Obiema dłońmi zacznij oklepywać poszczególne partie ciała: nogi, uda, brzuch, ręce i ramiona, twarz. Ćwiczenie powtórz trzy razy. Na koniec zwróć uwagę na swój oddech, samopoczucie, zwiększone krążenie krwi oraz poziom energii.

Artykuł PROSTE ĆWICZENIA WZMACNIAJĄCE DLA OSÓB PRACUJĄCYCH PRZY KOMPUTERZE pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Autorka zwraca uwagę, że wszyscy doświadczyliśmy jakiegoś rodzaju zranień zarówno w okresie dzieciństwa, nastoletniości jak i później. Choć różnimy się pod względem ich liczby i głębokości są jednym z czynników kształtujących wzorce reagowania i budowania relacji, którymi posługujemy się aktualnie.

Sposób w jaki zwraca się do nas autorka oferuje empatyczne wsparcie w identyfikacji przeszłych trudnych doświadczeń oraz w budowaniu postawy łagodzącej ich negatywny wpływ na odczuwane emocje ♥️ , czy też pojawiające się myśli 💭 i zachowania.

Vienna zachęca nas do introspekcji (samodzielnego analizowania własnych myśli i emocji). Czytając regularnie zastanawiamy się nad swoją przeszłością i próbujemy zidentyfikować wzorce zachowania, które mogą wpływać na obecne relacje. Pomaga nam zrobić pierwszy krok w stronę potencjalnej zmiany. Książka spodoba się osobom, które lubią, gdy przekaz merytoryczny jest wzbogacony o anegdoty. Autorka próbuje wzmocnić nasze zasoby poprzez zbudowanie bezpośredniej, bezpiecznej “relacji” z osobą czytającą jak i po prostu zachęcając nas do przyjęcia konstruktywnej postawy wobec siebie i swoich trudności.

Książka przybliża różne rodzaje zranień od tych związanych z poczuciem własnej wartości, przynależności i braku zaufania po zranienia wynikające z zachowań otoczenia, które dawały nam poczucie braku ważności czy bezpieczeństwa. Celem autorki jest pomóc nam zrozumieć ich konsekwencje i sposoby radzenia sobie. Dzięki tej książce poznamy także rolę stawiania zdrowych granic, autentyczności i dobrej relacji z samą/samym sobą.

Artykuł Traumy dzieciństwa – Vienna Pharaon pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

ŚRÓDMIEŚCIE

City SAM (Twarda 2/4, czynne od 8:00, w weekendy od 9:00. Drugi lokal to SAM Powiśle, Lipowa 7a, otwierają identycznie jak w City SAM): przytulne miejsce z sympatycznym designem. Doskonałe na spotkanie z przyjaciółmi, randkę czy biznesowy lunch. W menu znajdziemy dania polskie i europjskie. Obsługa jest super sympatyczna. W zasadzie SAM to moje ulubione miejsce w Warszawie. Jedynym minusem są ceny. Przykładowo mój ulubiony omlet fitness kosztuje 44 zł.

W mojej ocenie: 4,5 na 5.

Galeria Wypieków Lubaszka (Dobra 54, czynna od 6:30, nieczynna w nd): piekarnia z szeroką ofertą chlebów, bułek, ciast itp. Sam jestem zaskoczony, że znalazła się na tej liście jednak ma kilka bardzo mocnych stron: zwykle brak kolejek, skromną ale bardzo smaczną ofertę śniadań w rewelacyjnej cenie jak na Warszawę. Śniadanie dla dwojga z kawą i małym słodkim dodatkiem, którego nie ma na zdjęciu kosztowało tyle ile standardowo płaci się za jedną osobę w innych miejscach. Lokalizacja przy Dobrej spodobała mi się, ponieważ ma widok na BUW i pozwala na szybki spacer po okilicy, po bulwarach lub powrót metrem.

W mojej ocenie: 4,5 na 5.

Noodlani (Żurawia 45, czynna od 12:00, nieczynna w nd): restauracja specjalizująca się w daniach kuchni azjatyckiej. Oferuje dania z różnych krajów Azji, w tym z Wietnamu, Tajlandii, Chin i Japonii. Świetne miejsce na obiad. Nie miałem okazji odwiedzić Azji jednak miejsce daje poczucie namiastki odwiedzin w egzotycznym miejscu. Podczas wizyty w Chinatown w Nowym Jorku oraz jedząc w chińskiej restauracji w Hiszpanii miałem poczucie, że jem w tradycyjnym lokalu prowadzonym przez rodzinę. Podobnie czułem się w Noodlani. W weekend nigdy nie udało mi się dostać stolika bez rezerwacji.

W mojej ocenie: 4 na 5.

La Vegana (Zgoda 4, czynna od 12:00): wegańska kuchnia w samym centrum miasta. Duży wybór dań. To miejsce na brunch, obiad lub kolację. W środku znajdziemy sympatyczny, klimatyczny wystrój. Miejsce bedzie dobre zarówno na randkę, spotkanie z przyjaciółmi jak i biznesowy lunch. Jak na razie byłem tak zachwycony zupą z makaronem, że nie znam innych dań, ponieważ zamawiałem ją za każdym razem z dodatkowymi pierożkami wonton. Coś pysznego. Bardzo polecam.

W mojej ocenie: 4,5 na 5.

OCHOTA

Shuk (Grójecka 107, czynne od 09:00, w weekendy od 10:00): niepretensjonalna restauracja specjalizująca się w daniach kuchni bliskowschodniej i śródziemnomorskiej. Sympatyczna atmosfera, bardzo smaczne jedzenie. Menu koncentruje się głównie na mezze, czyli małych przekąskach dla siebie lub dzielenia się z przyjaciółmi. Idealne miejsce na spotkanie w nieformalnej atmosferze. Znajdziemy w nich hummus, baba ghanoush i falafel, smażony kalafior z tahini i inne. Żeby uniknąć dłuższego oczekiwania w weekendy przychodzę tuż przed 10:00.

W mojej ocenie: 4,5 na 5.

MOKOTÓW

MEZZE hummus & falafel (Różana 1, czynne od 11:00)

Spokojna wegetariańska restauracja serwująca dania bliskowschodnie, w tym hummus, falafele i szakszukę. Lokal jest mały ale w środku panuje przyjazna atmosfera. Być może nie jest to miejsce, którego wystrój zrobi super wrażenie na pierwszej randce. Będzie jednak dobrym pomysłem na drugie spotkanie lub jak zawsze brunch z przyjaciółmi.

W mojej ocenie: 4 na 5.

Polecone do sprawdzenia:

Cafe Mozaika (przy Puławskiej)

Kawiarnia Waszyngton

Nonna (Pizzeria)

Da Gero (m.in. owoce morza)

Spacca Napoli

Mystic pizza bar (pizza w stylu rzymskim)

K-bar (Ten przy pięknej)

Pacyfic Bar

Cafe bar havana

Ósma kolonia (lunche wege)

Thaisty (Lokalizacja przy bankowym)

Bibenda

Sofra (na Emilii Plater, raczej lunch)

Wit-taj (pl. Konstytucji, raczej lunch)

Artykuł Gdzie zjeść śniadanie w Warszawie? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Praca głęboka to stan, w którym jesteśmy najbardziej produktywni, innowacyjni i wydajni, osiągając wysokiej jakości wyniki w krótszym czasie. W przeciwieństwie do płytkiej pracy – która obejmuje takie zadania jak sprawdzanie e-maili, uczestniczenie w spotkaniach lub angażowanie się w niekrytyczne czynności – głęboka praca wymaga intensywnej koncentracji.

Dlaczego i kiedy warto jest zwiększać swoją zdolność do pracy głębokiej?

• Jeśli zależy nam na tworzeniu wysokiej jakości efektów pracy w opozycji do „nabijania” godzin spędzonych na pracy.
• Gdy uda nam się mocno zagłębić w zadanie, jest bardziej prawdopodobne, że uzyskamy wyniki, które są innowacyjne, wnikliwe i znaczące.
• Praca głęboka praca pozwala osiągnąć więcej w krótszym czasie. Eliminując czynniki rozpraszające i koncentrując się wyłącznie na wykonywanym zadaniu, możemy w kilka godzin osiągnąć to, co standardowo zajęłoby cały dzień.
• Zaangażowanie w głęboką pracę zwiększa poczucie satysfakcji i realizacji.

Dobre praktyki:

• W miarę możliwości planując pracę głęboką wyeliminuj czynniki rozpraszające: wyłącz niekrytyczne powiadomienia, zminimalizuj hałas z zewnątrz, zasygnalizuj otoczeniu, że Twoja dostępność w tym czasie będzie mniejsza (niektóre osoby uprzedzają wcześniej swój zespół, dodają odpowiednią adnotację w kalendarzu itp.)
• Aby zmaksymalizować produktywność, jeśli to możliwe, zaplanuj pracę głęboką w godzinach, w których zwykle dysponujesz najwyższym poziomem energi. Jednak, jeśli musisz pracować lub uczyć się przy wysokim poziomie zmęczenia dobre praktyki pracy głębokiej również pomogą Ci wykorzystać ten czas w najlepszy możliwy sposób.
• Rób regularne przerwy, podczas których przejdziesz się lub poprzeciągasz. Więcej o przerwach możesz przeczytać tutaj.
• Małymi łykami, regularnie pij wodę (nawodnienie sprzyja funkcjom poznawczym mózgu; odwodnienie może prowadzić do zwiększonego uczucia zmęczenia, trudności w skupieniu uwagi i pogorszenia pamięci krótkotrwałej, co może utrudniać sprawność intelektualną; nawodnienie zapewnia skuteczny transport składników odżywczych i usuwanie odpadów metabolicznych, które są niezbędne do utrzymania poziomu energii podczas pracy umysłowej; woda pomaga w skutecznym dostarczaniu tlenu do mózgu, zapewniając jego maksymalną wydajność.).
• Co jakiś czas daj oczom odpocząć i popatrz w dal. Więcej o trosce o wzrok możesz przeczytać tutaj.

* Tekst jest elementem promocji mojego produktu: „Nagranie wspierające pracę głęboką”, które jest 1,5 godzinną sesją zaprojektowaną tak by zwiększyć koncentrację, produktywność, a przede wszystkim satysfakcję z wykonywanej pracy intelektualnej.

Dodatkowe źródła informacji:

Bayley, C. (2018). Hyperfocus: How to Be More Productive in a World of Distraction. Viking.

Killingsworth, M. A., & Gilbert, D. T. (2010). A wandering mind is an unhappy mind. Science, 330(6006), 932-932.

Mark G., Gudith D., Klocke U. (2008). The cost of interrupted work: More speed and stress. Proceedings of the SIGCHI conference on human factors in computing systems, Florence, Italy. 107–110.

Stawarczyk, D., Majerus, S., Maquet, P., D’Argembeau, A. (2011). Neural correlates of ongoing conscious experience: Both task-unrelatedness and stimulus-independence are related to default network activity. PLoS One, 6(2).

Wu, M., Gao, Q., Liu, Y. (2021). Exploring the Effects of Interruptions in Different Phases of Complex Decision-Making Tasks. The Journal of the Human Factors and Ergonomics Society, 65(3).

Artykuł Praca głęboka – czyli jakość ponad ilość pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Wracasz do domu i czujesz się okropnie. Dzień był ciężki, emocje siągały zenitu, nawet pogoda sprawia, że chcesz po prostu zapaść się pod ziemię. Co Wtedy robisz? Często ludzie robią rzeczy, które mają więcej wspólnego z krótkotrwałym odwracaniem uwagi od dyskomfortu niż z realną poprawą dobrostanu. Tak, wśród nich znajduje się maraton ogladania odcinków ulubionego serialu oraz objadanie się słodyczami. Tymczasem od ponad 40 lat nauka dysponuje dowodami na skuteczność prostych metod, które regulując procesy psycho-fizjologiczne pomagają nam zadbać o siebie, poczuć się lepiej i wzmocnić na przyszłość. W praktyce w deszczowy dzień, gdy wiatr na zewnątrz chłodzi do szpiku kości, osoba praktykująca relaksacje potrafi na przykład włączyć prowadzoną wizualizację i przed snem „przenieść się” na plażę w piękny letni dzień.

Choć świat dynamicznie się zmienia potrzeba odpoczynku, regeneracji i relaksu niezmiennie nam towarzyszą. Naukowe dążenia do bezpiecznego zaspokajania tych potrzeb u osób zdrowych oraz eksploracje sposobów poprawy stanu zdrowia u osób zmagających się z różnymi dolegliwościami, doprowadziły do wieloletnich eksploracji, rozwoju i badań skuteczności różnych technik relaksacyjnych.

Towarzyszył temu wzrost wiedzy na temat tzw. „reakcji relaksacyjnej”, której pionierem był dr Herbert Benson, amerykański lekarz, kardiolog. Benson był profesorem medycyny w Harvard Medical School. Jego badania położyły podwaliny pod zrozumienie fizjologicznych i psychologicznych korzyści płynących z technik relaksacyjnych, inspirując kolejne pokolenia badaczek / badaczy i klinicystek / klinicystów.

RR, CZYLI REAKCJA RELAKSACYJNA

Reakcja relaksacyjna to stan głębokiego odpoczynku, który jest przeciwieństwem reakcji stresowej. Podczas, gdy jedna z reakcji stresowych, tzw.  reakcja „walcz albo uciekaj”, przygotowuje organizm do stawienia czoła zagrożeniom poprzez zwiększenie częstości akcji serca, ciśnienia krwi i wydzielania glikokortykoidów np. adrenaliny, reakcja relaksacyjna wyzwala poczucie spokoju, dobrego samopoczucia i obniżenia napięcia organizmu.

Benson prowadził badania od lat 70 ubiegłego wieku doprowadził do zidentyfikowania konkretnych techniki, które wywołują tę reakcję, w ten sposób oferując ludziom łatwo dostępne i pozbawione skutków ubocznych narzędzie poprawy stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, zwiększania odporności i wspierające w takich objawach jak nadciśnienie, bezsenność, lęk i innych.

PRZYKŁADY TECHNIK / METOD WYWOŁUJĄCYCH RR

• Trening Autogenny Schultza.
• Progresywna relaksacja mięśni Edmunda Jacobsona: systematyczne napinanie i rozluźnianie określonych grup mięśni.
• Techniki wyobrażeniowe (wizualizacje).
• Techniki oddechowe: badania naukowe potwierdziły skuteczność technik oddechowych w zmniejszaniu stresu i promowaniu relaksu. Powolne, celowe oddychanie aktywuje przywspółczulny układ nerwowy, wywołując efekt uspokajający.
• Uważność (Mindfulness): Skupianie uwagi na chwili obecnej bez osądzania.
• Joga.

REKOMENDACJE

• Przed praktyką znajdź ciche i wygodne miejsce, w którym nikt nie będzie Ci przeszkadzał.
• Upewnij się, że w pomieszczeniu panuje komfortowa temperatura i jeśli to możliwe, jest ono słabo oświetlone. Pamiętaj, że podczas treningu może zrobić Ci się chłodno, dlatego najlepiej przykryj się kocem lub pledem albo połóż go w pobliżu.
• Załóż luźne, wygodne ubranie, które nie ogranicza oddychania ani krążenia.
• Pamiętaj o regularności. Uczyń z treningu relaksacji nawyk, nawet jeśli na początku będziesz w stanie praktykować tylko kilka muinut. Z czasem szybciej zaczniesz doświadczać głębszego odprężenia.
• Jeśli chcesz wykorzystywać nagrania prowadzonych relaksacji do ułatwienia sobie zasypiania, włącz nagranie tak, aby po zakończeniu nie wymagało od Ciebie żadnej aktywności.

Z naukowego punktu widzenia techniki relaksacyjne oferują szereg korzyści zarówno dla fizycznego, jak i psychicznego samopoczucia. Włączając oparte na dowodach techniki relaksacyjne do swojego stylu życia, możesz złagodzić dolegliwości związane z dystresem, poprawić zdrowie psychiczne i fizyczne oraz poprawić ogólną jakość życia.

* Tekst jest elementem promocji moich nagrań relaksacyjnych, które jako prowadzone praktyki sprzyjają wywoływaniu reakcji relaksacyjnej i są możliwe do odtwarzania w dowolnym momencie. Tworząc te produkty zależało mi na formule „na własność” tzn. na tym, aby kupujący otrzymywali plik audio zamiast dostępu ograniczonego subskrypcją.

Osoby, które chciałyby doświadczyć prowadzonej relaksacji na żywo zapraszam do uczestnictwa w 30-minutowych bezpłatnych sesjach relaksacyjnych, które prowadzę online w czwartki o 11:30-12:00. Link do spotkania na Zoom.

Publikacje naukowe:

Creswell, J. D. (2017). Mindfulness interventions. Annual review of psychology, 68, 491-516.

Gothe, N. P., & McAuley, E. (2015). Yoga and Cognition: A Meta-Analysis of Chronic and Acute Effects. Psychosomatic Medicine, 77(7), 784–797.

Hofmann, S. G., Sawyer, A. T., Witt, A. A., & Oh, D. (2010). The effect of mindfulness-based therapy on anxiety and depression: A meta-analytic review. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 78(2), 169.

Ma, X., Yue, Z. Q., Gong, Z. Q., Zhang, H., Duan, N. Y., Shi, Y. T., … & Li, Y. F. (2017). The effect of diaphragmatic breathing on attention, negative affect, and stress in healthy adults. Frontiers in psychology, 8, 874.

Stetter, F., & Kupper, S. (2002). Autogenic training: A meta-analysis of clinical outcome studies. Applied Psychophysiology and Biofeedback, 27(1), 45-98.

[ENGLISH]

RELAXATION TECHNIQUES

What are they and why should you make them a permanent part of your lifestyle?

You get home and feel awful. The day has been hard, the emotions have been running high, even the weather makes you want to just collapse into the ground. What do you do then? Often, people do things that have more to do with a short-term distraction from discomfort than with any real improvement in wellbeing. Yes, among these are marathon watching episodes of your favourite TV series and overeating sweets. Meanwhile, for more than 40 years, science has had evidence of the effectiveness of simple methods that, by regulating psycho-physiological processes, help us to take care of ourselves, feel better and become stronger for the future. In practice, on a rainy day when the wind outside is chilling to the bone, a person practising relaxation can, for example, switch on a guided visualisation and, before going to bed, ‘transport’ themselves to the beach on a beautiful summer day.

Although the world is dynamically changing the need for rest, recuperation and relaxation invariably accompany us. The scientific quest to safely meet these needs in healthy people and the exploration of ways to improve health in people struggling with various ailments has led to years of exploration, development and research into the effectiveness of various relaxation techniques.

This was accompanied by an increase in knowledge of the so-called “relaxation response”, pioneered by Dr Herbert Benson, an American physician and cardiologist. Benson was a professor of medicine at Harvard Medical School. His research laid the foundation for understanding the physiological and psychological benefits of relaxation techniques, inspiring generations of researchers and clinicians.

RR, THAT’S THE RELAXATION RESPONSE

The relaxation reaction is a state of deep relaxation, which is the opposite of a stress reaction. While one stress response, the so-called “fight or flight” reaction, prepares the body to face threats by increasing heart rate, blood pressure and the secretion of glucocorticoids e.g. adrenaline, the relaxation response triggers a sense of calm, well-being and a reduction in bodily tension.

Benson’s research since the 1970s has led to the identification of specific techniques that elicit this response, thus offering people an easily accessible and side-effect-free tool for improving physical and mental health, boosting immunity and supporting with symptoms such as hypertension, insomnia, anxiety and more.

EXAMPLES of RR-inducing techniques / methods

Schultz Autogenic Training.

Edmund Jacobson’s Progressive Muscle Relaxation: systematic tensing and relaxing of specific muscle groups.

Imagery techniques (visualisation).

Breathing techniques: scientific research has confirmed the effectiveness of breathing techniques in reducing stress and promoting relaxation. Slow, deliberate breathing activates the parasympathetic nervous system, producing a calming effect.

Mindfulness: Focusing attention on the present moment without judgement.

Yoga.

RECOMMENDATIONS

Before practising, find a quiet and comfortable place where you will not be disturbed by anyone.

Make sure the room is a comfortable temperature and, if possible, dimly lit. Remember that you may get chilly during your workout, so it’s best to cover yourself with a blanket or blanket or put one nearby.

Wear loose, comfortable clothing that does not restrict breathing or circulation.

Remember to be regular. Make relaxation training a habit, even if you can only practice a few muinutes at first. Over time, you will begin to experience deeper relaxation more quickly.

If you want to use recordings of guided relaxation to help you fall asleep, switch on the recording so that it does not require you to do anything when you have finished.

From a scientific perspective, relaxation techniques offer a range of benefits for both physical and mental wellbeing. By incorporating evidence-based relaxation techniques into your lifestyle, you can alleviate distress, improve your mental and physical health and improve your overall quality of life.

Scientific publications:

Creswell, J. D. (2017). Mindfulness interventions. Annual review of psychology, 68, 491-516.

Gothe, N. P., & McAuley, E. (2015). Yoga and Cognition: A Meta-Analysis of Chronic and Acute Effects. Psychosomatic Medicine, 77(7), 784–797.

Hofmann, S. G., Sawyer, A. T., Witt, A. A., & Oh, D. (2010). The effect of mindfulness-based therapy on anxiety and depression: A meta-analytic review. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 78(2), 169.

Ma, X., Yue, Z. Q., Gong, Z. Q., Zhang, H., Duan, N. Y., Shi, Y. T., … & Li, Y. F. (2017). The effect of diaphragmatic breathing on attention, negative affect, and stress in healthy adults. Frontiers in psychology, 8, 874.

Stetter, F., & Kupper, S. (2002). Autogenic training: A meta-analysis of clinical outcome studies. Applied Psychophysiology and Biofeedback, 27(1), 45-98.

Artykuł Techniki relaksacji / Relaxation techniques pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Znam i śledzę więcej osób reprezentujących różne dyscypliny, jednak we wpisie w kolejności alfabetycznej znajdziecie tych, do których zaglądałem najczęściej. Mam nadzieję, że w ten sposób ich działalność otrzyma jeszcze więcej zasłużonej uwagi, a Wy znajdziecie dla siebie przynajmniej jedną rekomendację, która będzie wspierała Was w roku 2024.

Zaczynamy 🙂

Anna Bajus, psycholożka kliniczna, psychoedukatorka. Instagram. Szczególnie polecam Wam e-book Ani: “How do you heal from toxic relationships?”

Alicja Baska, lekarka popularyzująca dietę roślinną i Medycynę Stylu Życia. Instagram. Ala jest dyrektorką Polskiego Towarzystwa Medycyny Stylu Życia, którego działalność również bardzo polecam Waszej uwadze.

Magdalena Bernatowicz-Bujwid, psycholożka i psychoterapeutka popularyzjąca wiedzę o tym jak poprawiać relację ze sobą oraz jak pracować nad poczuciem własnej wartości. Instagram. Szczególnie polecam książkę Magdy “Układam siebie na nowo”.

Marta Bik-Tavares, stomatolożka popularyzująca wiedzę o efektywnej higienie zębów. Instagram.

Jacek Bilczyński, dietetyk, fizjoterapeuta. Instagram. Szczególnie polecam: Podcast Jacka: “W Swoim Tempie”.

Wojciech Dragan, Prof. psychologii popularyzujący wiedzę z psychologii, neuronauki i genetyki zachowania. Polecam Wam zaobserwowanie na Facebooku jego minibloga.

Sandra Frydrysiak, doktorka kulturoznawstwa, socjolożka i ekspertka gender studies. Sandra popularyzuje wiedzę o języku inkluzywnym, mikroagresji, feminizmie/sisterhood. Instagram. Szczególnie polecam: Raport z badań na temat siostrzeństwa. Sandra przygotowała go wraz z inną super badaczką, dr Martą Majchrzak.

Dominik Górka, trener brytyjszczyzny. Instagram. Polecam Wam zajrzeć na stronę www Dominika.

dr Joanna Gutral, psycholożka, psychoterapeutka. Instagram. Szczególnie polecam Wam podcast psychoedukacyjny Asi: Gutral Gada.

Magda Hajkiewicz-Mielniczuk, psycholog i psychodietetyk. Instagram. Szczególnie polecam Wam podcast Magdy.

Bartosz Horajecki. Nauczyciel J. angielskiego. Instagram. Szczególnie polecam Wam e-book Bartka: Angielski w podróży.

Maja Herman, psychiatrka. Instagram. Tak się złożyło, że w tym roku prawie całkiem przestałem pić alkohol i szczególnie podobało mi się zaangażowanie Mai w Kampanię Na Zdrowie.

dr Anna Januszewska, psycholożka. ​​Instagram. Waszej uwadze polecam założony przez Anię: Instytut Psychodietetyki.

Łukasz Kaczmarek, Prof. psychologii. Zajmuje się szczęściem i pozytywnymi emocjami w różnych kontekstach życia od bliskich relacji po gaming. Więcej informacji o aktywności naukowej Łukasza znajdziecie na jego stronie www. Bardzo polecam Wam też jego książkę: Pozytywne interwencje psychologiczne.

Ewelina Kamińska, doktorka specjalizująca się w epigenetyce. Instagram.

Małgorzata Kędzierska, psychodietetyczka, przyszła psycholożka popularyzująca psychodietetykę i budowanie korzystnej relacji z jedzeniem. Instagram. Waszej uwadze polecam Newsletter Gosi: Psycholetter.

Dorota Komar, doktorka genetyki i biologii. Instagram. Dorota specjalizuje się w epigenetyce, a czym jest ta dziedzina nauki i co może nam zaoferować? Przekonajcie się na jej profilu.

Magdalena Komsta, psycholożka, terapeutka bezsenności. Instagram. Polecam Wam odwiedzenie strony www Magdy.

Iwona Kibil, dietetyczka i edukatorka żywieniowa specjalizująca się w diecie roślinnej. Instagram. Dużo inspiracji znajdziecie na blogu Iwony.

Łukasz Knopek, lektor popularyzujący dbanie o dykcję. Instagram. Koniecznie zerknijcie na www Łukasza.

Mateusz Majchrzak, psychoterapeuta specjalizujący się w leczeniu bezsenności. Mateusz popularyzuje wiedzę o śnie na swoim profilu na LinkedIn. Wszystkie informacje o jego działalności zawodowej znajdziecie na jego stronie www.

Anna Makowska, dr n.farm. wspierająca ludzi w zmianie nawyków żywieniowych poprzez edukację dotyczącą produktów spożywczych. Instagram. Szczególnie polecam książkę Ani: “Na coś trzeba umrzeć”.

Justyna Nater, optometrystka popularyzująca wiedzą o tym jak dbać o wzrok. Instagram. Szczególnie polecam bloga Justyny: DBAJ O WZROK.

Dorota Dot Okulicz, psycholożka, psychoterapeutka i integratorka doświadczeń psychodelicznych. Instagram. Szczególnie polecam podcast Doroty.

Sandra Osipiuk-Sienkiewicz, fizjoterapeutka specjalizująca się w oddechu. Instagram. Szczególnie polecam e-booka Sandry: Oddychaj na zdrowie.

dr Damian Parol, dietetyk, Instagram. Szczególnie polecam Wam bloga Damiana. Pierwszym jego wpisem, który przeczytałem lata temu i za który jestem mu wdzięczny do dziś, był wpis normalizujący picie napoju sojowego przez mężczyzn.

Aleksandra Pięta, psychiatra. Instagram. Szczególnie polecam Wam cykliczną serię merytorycznych, instagramowych treści od Oli: “PsychoExpress”

dr Joanna Podgórska, neuronaukowczyni. ​​Instagram. Szczególnie polecam Wam książkę Asi: Tak działa mózg. Jak mądrze dbać o jego funkcjonowanie.

Ola Potykanowicz, psycholożka popularyzująca wiedzę o tym jak zwiększać swój dobrostan. Instagram. Od kilku lat sam korzystam i polecam produkt Oli: Dobre pytanie.

Michał Sawicki, seksuolog​. Instagram. Szczególnie polecam Wam zerknąć na Przewodnik Bez Wstydu.

Andrzej Silczuk, psychiatra. Instagram. Bardzo polecam Wam podcast Andrzeja, a w szczególności odcinek “A gdyby tak w szkole dzieci uczono psychologii?”.

Rafał Sochacki, farmaceuta. Instagram.Ostatnio szczególnie przydał mi się odcinek o “insulinooporności”.

Przemek Staroń, kulturoznawca i psycholog popularyzujący nowoczesne podejście do edukacji i pedagogiki. Instagram. Polecam Wam zernąć na stronę www Przemka.

Justyna Świetlicka, dietetyczka i podróżniczka. Instagram. Koniecznie posłuchajcie podcastu Justyny: Owsiana Podcast.

Marek Szolc, prawnik i zaangażowany społecznie polityk lewicy. Aktywność zawodowa Marka poszerza perspektywę, uświadamia i mobilizuje do bardziej obywatelskiej postawy. Instagram.

Małgorzata Ponikowska, lekarka i genetyk kliniczna. Instagram.

Kinga Rajchel, Instagram. Szczególnie polecam podcast Kingi.

Michał Toczyński. Lekarz rodzinny praktykujący i popularyzujący medycynę komplementarną. Instagram.

Oliwia Zaborowska, psycholożka ze szczególnym zainteresowaniem stresem, pamięcią i hormonami. Instagram.

Michał Zalewski, ekspert od komunikacji, szkoli z wystąpień publicznych. Instagram. Koniecznie odwiedźcie stronę www Michała.

Natalia Ziopaja, psycholożka. Instagram. Szczególnie polecam Wam książkę Natali: ​​Samopomocownik. Pielęgnuj swoje zdrowie psychiczne.

Artykuł Inspiracje 2023 pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Z marketingowego punktu widzenia jest oczywiście bardzo dobre, ponieważ uprasza świat (z innymi coś jest nie tak, są problemem przed którym trzeba się chronić) oraz daje proste rozwiązanie: skoro ktoś jest jednoznacznie nie w porządku to możesz go zdewaluować, postawić granice, a jeśli to możliwe, także usunąć ze swojego życia.

Etyczne będzie jednak nie posługiwanie się tym zwrotem, ponieważ:

– Takie etykietyzowanie dehumanizuje i nadmiernie upraszcza złożoność ludzkich zachowań. Ludzie są wielowymiarowi, a zredukowanie ich do jednej negatywnej etykiety długofalowo szkodzi wszystkim i jest błędem w rozumowaniu.

– Posługiwanie się etykietami tego rodzaju daje poczucie zwolnienia z odpowiedzialności za naszą rolę w konflikcie.

– Nasze zachowania dzieją się w jakimś kontekście. Używanie takiego zwrotu daje poczucie zwolnienia nas z wysiłku zrozumienia kontekstu czyjegoś funkcjonowania. Bez takiego wysiłku trudno o komunikację opartą na szacunku.

– Taki zwrot stygmatyzuje i buduje negatywny stosunek do problemów związanych ze zdrowiem psychicznym. Ludzie z trudnościami w budowaniu relacji i komunikacji otrzymując taką etykietę będą mieli trudność w doświadczaniu współczucia ze strony otoczenia.

– Takie określenia są tak ogólne, że tak na prawdę nic nie znaczą, prowadzą do lekceważącej postawy. Utrudniają dialog i poszukiwanie wspólnej płaszczyzny.

– Używanie etykiety „toksyczni” sugeruje, że jednostki nie mogą się zmienić i jest wyrazem tzw. fixed mindset. W nauce udowodniono, że taki mindset ma długofalowe negatywne konsekwencje. Bardziej konstruktywnym podejściem jest wspieranie nastawienia na rozwój (growth mindset), uznając, że ludzie mogą ewoluować i rozwijać się. Wartościową książką opisującą badania dotyczące Mindsetu jest “Nowa Psychologia Sukcesu” autorstwa dr Carol Dweck.

Wpis jest elementem promocji mojego e-booka: „KOMUNIKACJA W PRAKTYCE. 1000 pytań na każdą okazję, czyli jak lepiej się poznać i poczuć się dobrze w swoim towarzystwie”. Znajdują się w nim pytania sprzyjające poznawaniu innych i zwiększaniu bliskości.

Artykuł Toksyczni ludzie pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

TEKST: Mateusz Banaszkiewicz

Korzystając z aplikacji randkowych, początkowo poszukiwania dają motywację i dostarczają ekscytacji. Z czasem jednak czujemy nudę, frustrację, wyczerpanie i obniżony nastrój. Obciąża nas mieszanka zbyt wielu możliwości wyboru i regularnego rozczarowania. Jednym z czynników, jakie do tego prowadzą, jest „przesuwanie”. Gdy jesteśmy zainteresowani, przesuwamy w prawo. Gdy nie jesteśmy, przesuwamy w lewo. Zespół badawczy z Sydney przeanalizował związek używania aplikacji randkowych z dobrostanem i wykazał, że u osób wykorzystujących aplikacje z mechanizmem przesuwania istotnie częściej występował wyższy poziom dystresu, lęku i depresyjności. Im częściej dana osoba korzystała z aplikacji, tym zależność była silniejsza. Podobne wyniki uzyskał zespół badawczy z Kanady.

Jakie są tego przyczyny i jak posługiwać się aplikacją randkową, by była narzędziem, które wspiera, zamiast szkodzić?

EFEKT TINDERA

Profesor Gábor Orosz z Uniwersytetu Michigan wraz ze współpracownikami chciał sprawdzić, co motywuje ludzi do zainstalowania Tindera. Badacze sformułowali cztery powody: uprawianie seksu, znalezienie miłości, nuda lub podniesienie swojej samooceny. Wykazali także, że ostatnia grupa wprawdzie z łatwością realizuje swój główny cel, jednak w konsekwencji traci zdolność radzenia sobie z odrzuceniem, ponieważ mechanizm działania apki całkowicie izoluje użytkownika przed interakcją z osobami, które na starcie przesunęły palcem w lewo.

Bez wątpienia aplikacje randkowe umożliwiają nam łatwiejsze poznawanie nowych ludzi, różnego rodzaju gratyfikację, a może nawet zakochanie się. Problem polega na tym, że na przestrzeni lat nie zmieniły się nasze potrzeby emocjonalne i seksualne, a jednak aplikacje zmieniły sposób, w jaki nawiązujemy kontakt. Gdy poznajemy się podczas domówki, spotkania ze znajomymi lub w pracy, tendencja do oceny jest mniejsza, a sam kontakt międzyludzki bardziej satysfakcjonujący i oparty na szacunku. Natomiast w aplikacji mnogość i powierzchowność kontaktów sprawiają, że zazwyczaj w końcu dopada nas poczucie zmarnowanego czasu. Zanim do tego dojdzie, intensywnie wykorzystujemy zasoby poznawcze w poszukiwaniu atrakcyjnych twarzy, sylwetek i opisów. Czekamy na informację zwrotną dla kogo to my jesteśmy wystarczająco atrakcyjni, by przesunąć w prawo i zainicjować kontakt. Powoli zbieramy listę wirtualnych par, z których większością nigdy nie porozmawiamy. Cały ten proces prowadzi do hiperaktywności układu nagrody w mózgu – rejonu, który kontroluje procesy emocjonalne związane z motywacją. Receptory dopaminergiczne są stymulowane przez dopaminę. Sposób, w jaki nasz organizm reaguje na bodźce nagradzające, wynika ze współdziałania naszych genów, środowiska, różnic w budowie układu i jego aktywności. Różnego rodzaju czynniki mogą przyczyniać się do zaburzeń układu dopaminergicznego i do rozwoju zaburzeń i chorób psychicznych, np. depresji oraz rozwoju uzależnień. Dopamina jest związkiem chemicznym, którego jedną z ról jest wspieranie m.in. takich zjawisk jak uwaga, przyjemność i kontrola impulsów. W przypadku układu nagrody dopamina jest wydzielana w dużych ilościach, gdy oczekujemy nagrody i w rezultacie może wpływać na nasze decyzje. Ewolucyjnie ten mechanizm miał nagradzać nas za robienie rzeczy, które umożliwiały nam przetrwanie. W skrócie: gdy robimy coś, co umożliwia przetrwanie, mózg wydziela dopaminę i nagradza nas za tę czynność (poczucie, że wydarzy się coś przyjemnego) oraz wzmacnia szansę na to zachowanie w przyszłości. Używanie aplikacji randkowej prowadzi do regularnego uwalniania dużej ilości dopaminy, a zaprzestanie tego obniża nastrój, ponieważ doświadczamy nagłego odcięcia dostępu do tego neurohormonu.

Na co dzień oczekiwanie nagrody jest pożądanym procesem, jednak, gdy proces się przedłuża, prowadzi do powyższych skutków ubocznych. Uzależniające właściwości tego rodzaju aplikacji wynikają właśnie z natychmiastowej gratyfikacji, jaką są w stanie dostarczać (nowa para zaraz po przesunięciu w prawo lub otrzymanie wiadomości zaraz po stworzeniu pary) oraz z nieprzewidywalności pozytywnych wzmocnień (zwykle nie podobamy się wszystkim i poszukiwania przypominają trochę „polowanie” na osobę najbardziej atrakcyjną). Negatywne, uzależniające działanie tego mechanizmu zostało dobrze udokumentowane, chociażby na przykładzie popularnych w kasynach maszyn typu jednoręki bandyta.

Dodatkowo im więcej par stworzymy, tym mniejsza szansa, że odezwiemy się do wszystkich, a jeszcze mniejsza, że dojdzie do spotkania. Im większe zainteresowanie budzi osoba po drugiej stronie łącza, tym większe prawdopodobieństwo, że nawet jeśli my odezwiemy się pierwsi, zostaniemy zignorowani lub ktoś przestanie się odzywać bez znanego nam powodu.

Tradycyjne poznawanie się i wyrażanie zainteresowania drugą osobą jest procesem, który obejmuje naszą wrażliwość i potrafi być pełen niepewności. Tymczasem spontaniczne wykorzystywane aplikacji bez „psychologicznej instrukcji obsługi” staje się dopaminowym jednorękim bandytą, który odciąga uwagę od tego, co jakościowe i pełne sensu, a także sztucznie podwyższa naszą samoocenę, by następnie ją obniżyć.

GRYWALIZACJA

Poszukiwanie partnerki lub partnera poprzez aplikację jest także oparte na grywalizacji. Polega ona na wykorzystywaniu mechanizmów stosowanych w grach do zwiększenia zaangażowania, np. na rywalizacji, pokonywaniu wyzwań, poziomów trudności, zbieraniu punktów i. in. Nie bez powodu po stworzeniu wirtualnej pary jesteśmy proszeni o decyzję, czy napisać do osoby, z którą zostaliśmy połączeni, czy „grać dalej”.

W rezultacie zaczynamy traktować siebie i innych jak cele w grze, może nawet zdehumanizowane marketingowe produkty. Przy odrobinie dojrzałości takie dopasowywanie nie zdarza się na taką skalę, gdy poznajemy innych ludzi w naturalnych warunkach. W przypadku Tindera poprzez przesuwanie przyzwyczajamy się do traktowania wirtualnych profili jak produktów jednorazowego użytku. Po szybkiej ocenie możemy przesunąć w lewo, by nie mieć z nimi więcej nic wspólnego. Nawet jeśli obie strony przesunęły w prawo, nie daje nam to gwarancji interakcji. Badacze z Cornell University wykazali, że aż ok 50% osób, z którymi stworzyliśmy wirtualną parę nie odpowie na naszą wiadomość. Badania dotyczące wyboru produktów wykazały, że duża liczba opcji sprzyja dalszemu poszukiwaniu. Badacze wykazali również, że ludzie nie zatrzymywali się po znalezieniu satysfakcjonującej opcji, lecz starali się zmaksymalizować zyski poprzez intensyfikację poszukiwań.

Mnogość wyboru wzmacnia też poczucie, że na pewnym etapie znajdziemy kogoś idealnego. Nawet, gdy nawiążemy kontakt z kimś interesującym, pojawia się myśl, że z pewnością „za rogiem” czeka ktoś jeszcze lepszy. Na pewnym etapie możemy doświadczać paraliżu decyzyjnego i jeszcze większego poczucia rozczarowania. W najlepszym razie, uciekając od dyskomfortu, odinstalujemy aplikację, by przywrócić utracone poczucie równowagi. Ciemna strona mocy może dotknąć nawet osoby, które szukają tylko przygodnego seksu. Otóż sposób w jaki przeglądamy użytkowników i nawiązujemy interakcje potrafi sprawić, że proces poszukiwania będzie bardziej ekscytujący niż sama interakcja na żywo, gdy już do niej dojdzie. Co człowiekowi pozostaje? Oczywiście wrócić po więcej.

Jednocześnie im więcej takich powrotów, tym większe ryzyko, że ucierpi na tym nasza samoocena. Mózg, próbując wyciągnąć wnioski z sytuacji, może zacząć interpretować ją w kategoriach „coś jest ze mną nie tak”.

W POSZUKIWANIU RÓWNOWAGI

Aplikacje zostaną z nami na długo. Nie mamy wpływu na ich funkcjonalności, nie mamy też kontroli nad mechanizmami, które w nas uruchamiają, by monetyzować naszą uwagę i zaangażowanie. Musimy więc rozwinąć nowe kompetencje, które nie tylko pozwolą nam zmniejszyć negatywny wpływ poszukiwań online, ale również zwiększą szansę na osiągnięcie tego, czego realnie szukamy.

W poszukiwaniu satysfakcjonującej relacji warto najpierw poprawić naszą relację z aplikacjami randkowymi, których używamy. Potrzebujemy zawęzić liczbę osób, którymi jesteśmy zainteresowani, a także skrócić czas, jaki spędzamy, wykorzystując aplikację.

Być może u Ciebie, tak jak w przypadku wielu innych osób, energia włożona w przeglądanie profili użytkowników przekłada się głównie na dużą liczbę niskiej jakości dopasowań, z większością których nie dojdzie do interakcji lub komunikacja szybko skończy się po wymianie kilku wiadomości. Na dłuższą metę ten proces prawdopodobnie zakończy się zniechęceniem i czasowym odinstalowaniem aplikacji.

Być może nie byłoby się czym przejmować, gdyby zmęczenie aplikacją stanowiło jedyną konsekwencję jej używania. Tymczasem badania Strubel i Petrie wykazały, że presja związana z autoprezentacją, jaką tworzy aplikacja, sprzyja zarówno przyswajaniu wyidealizowanych standardów urody jak i porównaniom z innymi. Osoby, które zaczęły używać aplikacji z czasem doświadczały poczucia niezadowolenia i zawstydzenia związanych z oceną własnego ciała oraz pojawiła się u nich większa skłonność do monitorowania swojego ciała. Ta zależność była jeszcze silniejsza u mężczyzn niż u kobiet i w tej pierwszej grupie w większym stopniu prowadziła do obniżenia samooceny. Podobnych danych dostarczyły także badania Rodgers i współpracowników. Badaczki i badacze wykazali, że szczególnie u mężczyzn regularne korzystanie z aplikacji randkowych może prowadzić do zwiększonego niezadowolenia z własnego ciała i zarysowania się jego negatywnego obrazu. Do tego badaczka Jade Portingale z Uniwersytetu w Melbourne wraz z zespołem wykazała występowanie związku pomiędzy użytkowaniem Tindera, a niezadowoleniem z ciała z objawami zaburzeń odżywiania i obniżonym nastrojem. Bardzo interesujących wyników dostarczyły także inne badania Mariny Thomas i współpracowników. Badali oni osoby pomiędzy 16 a 25 rokiem życia o różnych tożsamościach seksualnych. Wykazali, że nie samo korzystanie z aplikacji było związane z obniżonym dobrostanem, lecz poziom jego intensywności. W grupie osób najbardziej narażonych na negatywne objawy znajdowały się głównie osoby, które utożsamiały się z takimi stwierdzeniami jak: „Po prostu muszę przesuwać – nie mam innego wyjścia”; „Często myślę o przesuwaniu, gdy robię coś innego”, „Tęskniłbym(-łabym) za brakiem możliwości przesuwania palcem”.

PSYCHOLOGICZNA INSTRUKCJA OBSŁUGI TINDERA

Minusem aplikacji randkowych jest to, że mamy za ich pośrednictwem ograniczony dostęp do informacji, które mózg pozyskuje w kontakcie rzeczywistym. Unikaj przedłużającej się wymiany wiadomości tekstowych. Po kilku tygodniach takiej znajomości nasze wyobrażenia dotyczące „części” drugiej osoby, do których nie mieliśmy dostępu, będą znacząco różniły się od rzeczywistości.

Choć istotą mediów społecznościowych powinny być więzi społeczne, to w praktyce ich istotną częścią jest autoprezentacja. Zwykle, tworząc opis swojego profilu, redagujemy go bezpośrednio, posługując się słowem pisanym. By wyrazić się w sposób bardziej autentyczny, najpierw wypowiedz na głos to, jak chcesz siebie opisać. Możesz wyobrazić sobie, że mówisz to do innej osoby. Następnie stwórz opis w sposób możliwie jak najbardziej zbliżony do tego wypowiedzianego na głos.

Pierwsze spotkanie na żywo umówione poprzez aplikację randkową sprzyja mindsetowi związanemu z oceną drugiej strony lub byciem ocenianym. . W praktyce, jeśli druga strona wyrazi gotowość, jeszcze przed pierwszym spotkaniem możecie przeprowadzić krótką wideo rozmowę lub przynajmniej porozmawiać przez telefon, by przełamać pierwsze lody. Później na żywo będziecie czuli się ze sobą bardziej naturalnie.

Bez wątpienia nasze smartfony i aplikacje, których używamy, mogą ułatwiać nam życie i umożliwiać rzeczy, które nie wydarzyłyby się bez pomocy nowoczesnej technologii. Nie brakuje jednak danych wskazujących na to, że nadmierne wykorzystywanie smartfona jest związane z podwyższonym poziomem lęku i objawami depresyjnymi. Jeśli nasza relacja z aplikacją randkową sprawia, że cierpi na tym jakość naszych kontaktów podczas spotkań z przyjaciółmi; jeśli trudno jest nam skupić się na pracy lub przez rozproszenie powiadomieniami lub oczekiwaniem na odpowiedź od nieznajomych nie umiemy cieszyć się pobytem w innym kraju podczas urlopu, być może czas na przerwę.

Jak widać aplikacja została zaprojektowana tak, by jak najmocniej angażować zalogowane osoby. Tymczasem przysparza to najwięcej korzyści głównie jej twórcom poprzez monetyzację naszej uwagi. Aplikacja będzie próbowała nas angażować na różne kreatywne sposoby. Poza typowymi powiadomieniami o nowych parach i wiadomościach będziemy również zachęcani poprzez okazje do tańszego wykupienia opcji „premium” lub tzw. „boosta” podczas trwających godzin szczytu. Dlatego na początek wyłącz powiadomienia. Wiesz już także, że negatywne skutki korzystania z apki są skorelowane z czasem jej używania. Dlatego ustal sobie stały limit czasu, jaki przeznaczysz na szukanie par lub próbę komunikacji.

Być może najtrudniejsze: pamiętaj, im więcej nowych kontaktów nawiążesz, tym niższe będzie Twoje zaangażowanie w interakcje z pojedynczą osobą, a im wyższy poziom porównywania, tym większa potrzeba dalszego gromadzenia par. Jeśli czujesz zainteresowanie kilkoma osobami, postaraj się poświęcać im uwagę jedna po drugiej. Znalezienie w tym przypadku złotego środka jest oczywiście trudne, ponieważ pozyskanie pary, nawiązanie kontaktu i umówienie się, ze względu na mechanizmy, które opisałem, przypomina walkę z czasem. Mimo wszystko staraj się intensyfikować lub nawiązywać kontakt z kolejną osobą dopiero, gdy uznasz, że wcześniejsza znajomość nie ma przyszłości. Oczywiście najlepiej, gdy obie strony są tego świadome.

Gdy traktujesz kogoś poważnie i zaczynacie się spotykać, pamiętaj, że lepsze poznanie się umożliwiają nie tylko wspólne doświadczenia, lecz także poznanie perspektywy drugiej strony, w tym jej potrzeb i wartości. Podczas jednego ze spotkań możesz skorzystać z jakiegoś z poniższych pytań:

1. Co myślisz o komediach romantycznych?
2. Czy wolisz jeść w domu, czy na mieście?
3. Czy jest coś na mój temat, nad czym się zastanawiałeś(-łaś), ale wahałeś(-łaś) się, czy o to zapytać?
4. Czy jest coś we mnie, co cię onieśmiela?
5. Czego najbardziej potrzebujesz od drugiej strony?
6. Jak zwykle wyrażasz złość?
7. Jaką pierwszą rzecz we mnie zauważyłeś(-łaś)?
8. Co twoim zdaniem buduje zdrową relację?

Artykuł jest elementem promocji mojego e-booka: „KOMUNIKACJA W PRAKTYCE. 1000 pytań na każdą okazję, czyli jak lepiej się poznać i poczuć się dobrze w swoim towarzystwie”. Znajdziecie w nim więcej pytań sprzyjających poznawaniu innych i zwiększaniu bliskości.

Źródła:

Barrada JR, Castro Á. Tinder Users: Sociodemographic, Psychological, and Psychosexual Characteristics. Int J Environ Res Public Health. 2020 Oct 31;17(21):8047. doi: 10.3390/ijerph17218047. PMID: 33142900; PMCID: PMC7662763.

Erevik EK, Kristensen JH, Torsheim T, Vedaa Ø, Pallesen S. Tinder Use and Romantic Relationship Formations: A Large-Scale Longitudinal Study. Front Psychol. 2020 Aug 14;11:1757. doi: 10.3389/fpsyg.2020.01757. PMID: 32922327; PMCID: PMC7456855.

Rochat L, Bianchi-Demicheli F, Aboujaoude E, Khazaal Y. The psychology of “swiping”: A cluster analysis of the mobile dating app Tinder. J Behav Addict. 2019 Dec 1;8(4):804-813. doi: 10.1556/2006.8.2019.58. Epub 2019 Oct 30. PMID: 31663372; PMCID: PMC7044584.

Strubel, J. Petrie, T. A. (2017). Love me Tinder: Body image and psychosocial functioning among men and women. Body Image, 21, 34-38.

Orosz, G., Benyó, M., Berkes, B., Nikoletti, E., Gál, E., Tóth-Király, I., Bőthe, B. (2018). The personality, motivational, and need-based background of problematic Tinder use. J Behav Addict. 2018 Jun; 7(2): 301–316.

Rodgers, R. F., Campagna, J., Attawala, R., Richard, C., Kakfa, C. Rizzo, C. (2020). In the eye of the swiper: a preliminary analysis of the relationship between dating app use and dimensions of body image. Eating and Weight Disorders – Studies on Anorexia, Bulimia and Obesity, 25, 1469–1473.

Portingale, J. Fuller-Tyszkiewicz, M. Liu, S. Eddy, S. Liu, X. Giles, S. Krug, I. (2022). Love me Tinder: The effects of women’s lifetime dating app use on daily body dissatisfaction, disordered eating urges, and negative mood. Body Image, 40, 310-321.

Lenton-Brym, A. P., Santiago, V. A., Fredborg, B. K., Antony, M. M. (2021). Associations Between Social Anxiety, Depression, and Use of Mobile Dating Applications. Cyberpsychology, Behavior, and Social Networking, 24(2).

Tyson, G., Perta, V. C., Haddadi, H., Seto, M. C. (2016). A First Look at User Activity on Tinder. International Conference on Advances in Social Networks Analysis and Mining, 461–466.

Iyengar, S. S., Lepper, M. r. (2000). When choice is demotivating: Can one desire too much of a good thing? J. Pers. Soc. Psychol. 79(6), 995-1006.

Thomas, M. F., Binder, A., Stevic, A., Matthes, J. (2023). 99 + matches but a spark ain’t one: Adverse psychological effects of excessive swiping on dating apps. Telematics and Informatics. 78(3).

O’Doherty, J. P. (2004). Reward representations and reward-related learning in the human brain: insights from neuroimaging. Curr Opin Neurobiol, 14(6), 769-76.

Artykuł Co jest nie tak z Tinderem i jak sobie z tym radzić? pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

Zmiana ma prawo wywoływać w nas kosztochłonne reakcje. Możemy być zszokowani, zaprzeczać, złościć się, czuć lęk, ulgę, nadzieję, mobilizację, a nawet ekscytację oraz inne stany i emocje. Szczególnie, gdy zmiana była zaskakująca i jest dla nas fundamentalna (dotyczy np. zdrowia, pracy, relacji, bezpieczeństwa finansowego) emocje i stany mogą być intensywne i zmieniać się wraz z trwającym procesem przystosowania. W trakcie procesu przystosowania możemy doświadczać trudności w zapamiętywaniu informacji, kojarzeniu, skupianiu uwagi i innych. Dlatego poniżej znajdziesz wypisane w punktach przykłady wskazówek, które mogą pomóc w opiekowaniu się sobą, gdy to Ty doświadczasz zmiany oraz rekomendacje jak reagować, gdy zmiana dotyczy innej osoby, a Ty chcesz być dla niej wsparciem.

GDY ZMIANA DOTYCZY CIEBIE

1. Daj sobie czas. Być może usłyszysz od kogoś z najbliższego otoczenia, że zmiana to również szansa lub że jej/jego osobiste doświadczenie pokazuje, że nieplanowane zmiany są dobrym bodźcem do rozwoju. Jeśli takie słowa Cię irytują lub sprawiają, że czujesz się jeszcze gorzej, przypomnij sobie, że przystosowanie to proces. Być może na tym etapie logicznie jesteś w stanie zrozumieć racjonalność takich słów, jednak czujesz się zupełnie inaczej. Jeśli w tej chwili tego potrzebujesz, pozwól sobie mieć „więcej kontaktu” z tym, co tracisz w tej zmianie niż z tym, co możesz zyskać. Każda rana potrzebuje czasu by mieć szansę się zagoić.
   .
2. Traktuj siebie jak przyjaciela. We wczesnej i późniejszej dorosłości uzbieraliśmy już trochę doświadczeń życiowych na podstawie, których możemy przewidywać, co pomaga nam lepiej funkcjonować i działać skuteczniej pomimo ogólnego złego samopoczucia (lęku, niepokoju, problemów ze snem, drażliwości, czy innych trudności). Proces przystosowania się to nie sprint, to maraton. Zastanów się, co szczególnie teraz może pomóc Ci zadbać o swoje zdrowie fizyczne i emocjonalne? Jeśli nie masz pomysłu, przegadaj to z kimś.
   .
3. Nie ukrywaj zmiany. W zależności od tego, co się wydarzyło może się zdarzyć, że cierpi na tym nasza samoocena lub poczucie godności. Każda sytuacja jest inna i czasem człowiek, decyduje się nie dzielić zmianą ze wszystkimi np. by za każdym razem nie słuchać ofert pomocy czy nie opisywać tego, co się wydarzyło (choć i w tym przypadku możemy podzielić się zmianą i od razu wyrazić czego potrzebujemy od osoby, z którą rozmawiamy). Zwykle jednak ukrywanie zmiany jest dodatkowym kosztem psychicznym jaki będziemy ponosili, szczególnie ukrywając ją przed najbliższym otoczeniem. Co więcej inni ludzie nie wiedząc, co się u nas dzieje mogą reagować nieadekwatnie mając wobec nas oczekiwania lub wyrażając emocje, które w świetle aktualnej sytuacji będą utrudniały pozytywny kontakt.
   .
4. Podziel się uczuciami. Jako stworzenia społeczne, zyskujemy siłę do radzenia sobie dzieląc się swoimi przeżyciami z innymi ludźmi. Zdrowa samoregulacja obejmuje konstruktywne wyrażanie emocji. Wprawdzie na początku kryzysu szczególną rolę mają nasi najbliżsi. Jednak jeśli doświadczasz trudności w dzieleniu się tym, co przeżywasz, rozważ, czy na początku łatwiej będzie Ci porozmawiać z kimś kto przeżywa coś podobnego lub jest osobą mniej zaangażowaną emocjonalnie (specjaliści zdrowia psychicznego, pracownicy działu HR i. in.).
   .
5. Świadomie zastępuj nieprzystosowawcze zachowania. Gdy czujemy się źle zwykle robimy rzeczy, które mają nam pomóc, poczuć się lepiej. Ważne w procesie przystosowania jest zauważanie, które z naszych zachowań pomagają tylko na chwilę, a długofalowo pogarszają samopoczucie. Wyobraźmy sobie, że dominującą emocją jest smutek, a w jego wyniku człowiek kilkakrotnie w ciagu dnia robi sobie drzemkę. 20-30 minutowa drzemka sama w sobie potrafi być korzystna. Jeśli jednak zauważymy, że stosowana regularnie w dłuższym czasie sprawia, że mamy mniej energii i nadal czujemy się gorzej, naszym celem będzie znalezienie zachowania alternatywnego np. spaceru. Być może nie mamy na niego ochoty, gdy czujemy się smutni jednak wiemy, że najprawdopodobniej to po nim zwiększy się nasz poziom energii i prawdopodobnie nawet minimalnie poprawi się nasze ogólne samopoczucie.

GDY ZMIANA DOTYCZY KOGOŚ INNEGO

1. Unikaj unieważniania. Zwykle, gdy ktoś zmaga się z czymś trudnym, chcemy dodać mu otuchy i poprawić samopoczucie. Jeśli robimy to poprzez racjonalne argumenty „To tylko xyz, dasz radę”; „Masz dwie ręce i dwie nogi, zawsze mogło być gorzej”, „Takie jest życie” i inne, możemy unieważniać czyjeś przeżycia lub aktualną perspektywę drugiej osoby jednocześnie jeszcze zwiększając jej cierpienie.
   .
2. Spróbuj zrozumieć czyjąś perspektywę. Początkowo więcej słuchaj niż mów. Daj drugiej stronie okazję do wyrażenia tego, co się dzieje. Ekspresja przeżyć w bezpiecznym kontakcie z drugą osobą sama w sobie jest czynnikiem, który pomaga w radzeniu sobie. Nie polemizuj z czyjąś perspektywą. Gdy czujesz, że to dobry moment wykorzystaj pytania, by zrozumieć, nie „naprawić”. Przykłady „Czego teraz najbardziej potrzebujesz?”, „Czy mogę Cię jakoś wesprzeć?”. Więcej o pytaniach możesz przeczytać tutaj. Pomimo korzyści wynikających z pytań, nie chcemy sprawić by druga osoba czuła się przesłuchiwana. Czasem najlepsze jak możesz zareagować to wyrazić swoją przyjacielską postawę mówiąc np. „Gdybym mogła/mógł Cię wesprzeć dzwoń/pisz śmiało”; „Gdybyś chciał/chciała się wygadać albo spędzić razem czas to pamiętaj, że jestem”.
   .
3. Pamiętaj o drobnych, dopasowanych gestach. Nawet, gdy zadajemy dobre pytania, druga strona może nie umieć odpowiedzieć czego od nas potrzebuje. Może też być zmęczona procesem przystosowania się do nowej sytuacji. W zależności od tego, co dokładnie się dzieje być może w ciągu dnia często odbiera telefony od innych. Być może jest na odwrót, nie ma z kim porozmawiać (myśli, że nie ma) o swoich przeżyciach. Czasem bardzo pomocny jest drobny, dyplomatyczny gest dopasowany do sytuacji i relacji np. sms o treści: „Jeśli nie masz siły albo czasu odpisywać to nie szkodzi. Pamiętaj, że myślę o Tobie”; „Gdybyś miał/a siłę i ochotę porozmawiać to daj znać”. Czasem lepsze będą gesty mniej symboliczne „Upiekłem/am dla Ciebie ciasto”; „Ugotowałem/am Ci rosół”, „Zabieram Cię do kina. Co Ty na to?”.
   .
4. Szanuj autonomię. Na każdym etapie bycia wsparciem, szanuj czyjeś granice. To, co pomaga nam, gdy czujemy się gorzej, może nie być dobrym wsparciem dla innej osoby, może nie być dobrym wsparciem na tym etapie lub dobrym wsparciem od nas. Szanujmy to, gdy drugi człowiek nie chce skorzystać z naszej propozycji, jednocześnie nie poddawajmy się. Ludzie w procesie zmiany potrafią tracić znajomości, ponieważ po kilku odrzuconych propozycjach, kolejne przestają się pojawiać. Jeśli chcesz pomóc, zaakceptuj, że być może przez najbliższe miesiące to Ty będziesz jedyną stroną inicjującą lub podtrzymujacą kontakt. Jeśli podczas rozmowy, bardzo chcesz udzielić komuś rady. Wcześniej zapytaj o zgodę. To często jest symoliczne jednak psychologicznie dobre dla drugiej osoby, przebiegu rozmowy oraz wzajemnej relacji.

DALSZE KIERUNKI

Jeśli chcesz sięgnąć po książkę samopomocową napisaną przez psychoterapeutę, zawierającą praktyczne psychologiczne sposoby przystosowania się do zmiany, polecam:
Harris, R. (2022). Zderzenie z rzeczywistością. Jak przetrwać bolesne ciosy od życia i się po nich podnieść. Gdańsk: Wydawnictwo GWP.

W przypadku pomocy psychologicznej możesz umówić się na rozmowę z psychoterapeutą/psychoterapeutką, którzy pracują np. w podejściu poznawczo-behawioralnym. Jeśli potrzebujesz natychmiastowej pomocy psychologicznej z dowolnego miejsca od poniedziału do piatku w godzinach 8:00-20:00 możesz zadzownić i porozmawiać z interwentem/interwentką kryzysową pod numerem: +48 22 837 55 59 lub +48 535 430 902.

[ENGLISH]

Difficult change – how to support yourself and others?

Change can evoke a wide range of emotions and reactions in us. We may experience feelings of surprise, denial, anger, fear, relief, hope, mobilisation, or even excitement. These emotional responses can be particularly intense when the change is unexpected and significant, impacting aspects such as health, work, relationships, or financial security. As the process of adaptation unfolds, emotions and states may fluctuate and evolve. In the process of adaptation to change, we may encounter difficulties in retaining information, forming associations, maintaining focus, and the like. To assist you in navigating these adjustments, below you will find some valuable tips outlined in bullet points. Additionally, I offer recommendations on how to provide support and understanding when the change affects someone else.

WHEN THE CHANGE AFFECTS YOU

1. Give yourself time. You may encounter well-intentioned advice from people in your close circle, suggesting that change presents opportunities or that, from their experience, it serves as a catalyst for personal growth. If such remarks happen to irritate you or exacerbate your feelings, remind yourself that adaptation is a process. Although at this stage you can logically understand the rationale behind such statements, your emotions may be entirely different. In this moment, if that’s what you need, allow yourself to have “more contact” with what you are losing in this change than with what you can gain. Remember, every wound needs time to have a chance to heal.
   .
2. Be a friend to yourself. Throughout early and later adulthood, we accumulate valuable life experiences which enable us to discern what strategies aid our overall functioning and effectiveness even in the face of challenging emotions such as anxiety, restlessness, sleep problems, irritability, and other difficulties. Keep in mind that the process of adaptation is not a sprint, it’s a marathon. Take a moment to consider what specific actions can support your physical and emotional wellbeing at the moment. If you find yourself uncertain, don’t hesitate to discuss your thoughts and feelings with someone you trust.
   .
3. Embrace the change. Depending on the circumstances, our self-esteem or sense of dignity may be impacted. Certain changes might prompt individuals to withhold information about what they are going through from everyone. There reasons are different, for instance, they want to avoid having to listen to numerous offers of help or describe what happened (although in this case, we can share the information about the change and immediately communicate our needs to the person we trust). Most often than not, however, concealing the change, especially from our closest environment, can come with an additional psychological toll and hinder positive connections. When others are unaware of our situation, their responses may be inadequately informed, leading to misplaced expectations or emotions that impede constructive interactions.
   .
4. Openly express your feelings. As social beings, sharing our experiences with others can provide us with strength and resilience to cope with challenges. Engaging in constructive expression of emotions is a crucial aspect of healthy self-regulation. While our closest loved ones often play a significant role in times of crisis, if you find it difficult to share your experiences with them, consider seeking support from individuals who may be experiencing similar situations or who possess a more objective perspective, such as mental health specialists or HR department employees.
   .
5. Mindfully replace maladaptive behaviours. When we experience negative emotions, our instinct is often to engage in activities that provide temporary relief. However, during the process of adaptation, it is crucial to recognise which of these behaviours only offer short-term comfort while negatively impacting our long-term mood. For instance, if the dominant emotion is sadness, and a person copes by taking multiple naps throughout the day, a 20-30-minute nap can indeed provide some benefits. Nevertheless, if we observe that consistent napping leads to reduced energy levels and an overall sense of worsened wellbeing, our aim should be to identify a healthier alternative, such as going for a walk. Despite the initial lack of enthusiasm for walking while feeling sad, we are aware that it is likely to increase our energy levels and contribute to at least a slight improvement in our overall emotional state.

WHEN THE CHANGE AFFECTS SOMEONE ELSE

1. Show empathy and validation. When someone is facing challenges, our natural inclination is to offer encouragement and uplift their mood. However, it’s crucial to avoid using rational arguments, such as „It’s just xyz, you can do it,” „You have two hands and two feet, it could always be worse,” „That’s life,” and so on, that might inadvertently invalidate their experiences or current perspective and unintentionally amplify their suffering.
   .
2. Try to understand the perspective of others. Begin by listening more than talking. Allow the other person ample space to express their feelings and experiences. Providing a safe environment for them to share is a crucial element in their coping process. Avoid getting into arguments or attempting to alter their perspective. Instead, when the timing feels appropriate, utilise questions to gain insights and comprehension rather than attempting to „fix” things. For instance, ask: „What do you need most right now?” or „Can I offer support?”. More about using questions effectively can be found here. While questions can be beneficial, it is essential not to make the other person feel as if they are being interrogated. Sometimes the most appropriate reaction is to express your friendly attitude and let them know that you are there to listen and spend time together if they wish to talk.
   .
3. Remember about small and personalised gestures. Even if you ask thoughtful questions, the other person might not always be sure about what they need from us, or they could be fatigued from adapting to a new situation. Depending on their circumstances, they might frequently answer calls from others during the day. Or on the contrary, they might feel that they have no one to confide in regarding their experiences. In such instances, a small and considerate gesture, tailored to the situation and relationship, can prove immensely helpful. For example, text messages saying: „If you don’t have the strength or time to reply, it’s okay. I just want you to know that I’m thinking of you,” or „If you want to talk or spend time together, let me know,” can provide reassurance or support. Sometimes less symbolic gestures can be even more meaningful, such as „I baked a cake for you,” „I cooked chicken soup for you,” or „I’m taking you to the cinema. What do you say?”.
   .
4. Respect autonomy. At every stage of offering support, respect the boundaries of others. We should be mindful that what may be helpful to us when feeling down may not be the right approach for someone else, either due to their current situation or their individual perspective. It is essential to recognise and respect the moments when the other person chooses not to accept our suggestions, while also maintaining our commitment to supporting them. During times of change, individuals might experience a loss of connections if they repeatedly reject offers of help. If you genuinely wish to help, be prepared to take the initiative, and sustain contact for the next few months. Additionally, when engaging in conversations, if you feel compelled to offer advice, seek their consent before doing so. This approach may seem symbolic, but it can have significant psychological benefits for the other person, the conversation’s dynamics, and the overall mutual relationship.

FURTHER DIRECTIONS

If you are interested in exploring a self-help book written by a psychotherapist, offering practical psychological techniques for adapting to change, I recommend the following title:

Harris, R. (2021). The Reality Slap. How to survive and thrive when life hits hard. Robinson

If you are in need of psychological assistance, you can schedule a conversation with a psychotherapist who specialises in cognitive-behavioural approaches.

Artykuł Trudna zmiana – jak być wsparciem dla siebie i innych? Difficult change – how to support yourself and others? [ENGLISH BELOW] pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.

W 1986 r. Astronautka Barbie wylądowała na księżycu. W 1991 roku pilotowała myśliwce amerykańskich sił powietrznych. W 2004 roku startowała w wyborach prezydenckich, a w 2010  została programistką.

Dopiero w 2019 roku pojawiła się kolekcja inkluzywnych lalek (jedna z nich poruszała się na wózku inwalidzkim) m.in. o różnych sylwetkach i dziewięciu odcieniach skóry. Lalki miały wyrażać różnorodność obecną w rzeczywistości. Czy jednak to wystarczy by obecność takiego produktu była źródłem zabawy bez negatywnych skutków obocznych?

Niestety to zdecydowanie za mało.

Uprzedzenia dotyczące wagi i wyglądu są przyswajane przez dzieci tak szybko, że obserwuje się je już w pierwszych latach życia. W publikacji naukowej zatytułowanej „Można kupić dziecku krągłą lalkę Barbie, ale nie można sprawić, by ją polubiła: Przekonania młodych dziewcząt na temat lalek Barbie o różnych kształtach i rozmiarach” (oryginał: „You can buy a child a curvy Barbie doll, but you can’t make her like it: Young girls’ beliefs about Barbie dolls with diverse shapes and sizes”) Harringer i współpracownicy wykazali, że badane dziewczynki w wieku już od 3 do 10 lat przypisywały więcej negatywnych cech lalkom o większej masie ciała lub bardziej krągłych kształtach niż klasyczna Barbie.

W 2011 roku opublikowane zostało badanie, w którym interwencja obejmowała zabawę lalkami Barbie (widealizowana budowa ciała) i lalkami o realistycznej budowie ciała (Lottie and Dora). Zespół badawczy sprawdzał wpływ zabawy lalkami na to jak dziewczynki postrzegały rozmiar własnego ciała oraz idealny rozmiar ciała.

Zabawa bardzo szczupłymi lalkami doprowadziła do tego, że idealne “ja” dziewcząt stało się szczuplejsze oraz wzrosła u nich dyssatysfakcja z własnego ciała. U dziewczynek, które następnie bawiły się lalkami o realistycznej budowie ciała oraz samochodami nie udało się przywrócić początkowo wyszczuplonego idealnego “ja”. Jednocześnie zabawa lalkami o realistycznych ksztaltach nie miała negatywnego wpływu na percepcję własnego ciała.

Milenialsi i Generacja Z to pokolenia, które wychowały się w kontakcie z Barbi, które były bardziej inkluzywne. W 2023 roku opublikowane zostalo badanie, w którym Webb i wspólpracowniczki sprawdzały jak lalki postrzega zróżnicowana grupa 106 studentek collage-u (średnia wieku to 19 lat). Badaczki przyglądały się wpływowi dwóch kategorii lalek: “Made to Move Barbies”: lalki, które reprezentowały zaangażowanie w sport oraz Barbie Fashionista®, modnie ubrane lalki w różnych pozach, a także zestawowi Lego stworzonemu na podstawie popularnego serialu FRIENDS.

Samo oglądanie zdjęć obu rodzajów lalek było źródłem bardziej negatywnych ocen własnego ciała w porównaniu z zestawem Lego. Niestety nawet w dorosłości lalki były dla młodych kobiet punktem odniesienia do negatywnych porównań własnego ciała.

Powyższe dane nie odnoszą się tylko do małych dziewczynek i młodych kobiet. Wszyscy jesteśmy na co dzień eksponowani na różnego rodzaju zdjęcia wystylizowane w sposób, który kształtuje nierealistyczne lub zniekształcone wzorce związane z naszym wyglądem i stylem życia.

Gdyby tylko takie porównania mogły prowadzić do wzrostu zachowań skoncentrowanych na profilaktyce i dbaniu o siebie zamiast braku satysfakcji z własnego wygląd, a czasem modyfikacji ciała w taki sposób by odzwierciedlał nierealistyczne wzorce.

Źródła:

Boothroyd, L. G., Tovée, M. J., Evans, E. H. (2021). Can realistic dolls protect body satisfaction in young girls?. Body Image, 37, 172-180.

Schaefer, H. J., Kevin, L. M., Cao, L. (2020). You can buy a child a curvy Barbie doll, but you can’t make her like it: Young girls’ beliefs about Barbie dolls with diverse shapes and sizes. Body Image, 30, 107-113.

Webb, J. B., Ford, N. M., Padro, M. P. (2023). Fashion versus fitspo: The effect of viewing images of contemporary Barbie® dolls in passive versus active poses on college women’s body image and affect. Body Image, 45, 201-209.

Artykuł Barbie. Ma bawić. Niestety szkodzi pochodzi z serwisu Mateusz Banaszkiewicz.